Terug
Deze site is voor het laatst bijgewerkt op 30-04-2012 ©The Sounding Burrows

Inleiding

In deze tekst zul je niet alles vinden wat er te bedenken of vragen valt over honden. Ik ben ervanuit gegaan dat je al enige kennis van het fenomeen hond hebt en op z'n minst wat boeken over dit onderwerp hebt gelezen.

Een aantal aanraders zijn

- Eberhardt Trumler, Honden moet je serieus nemen en Honden zijn om van te houden.

- Cesar Millan (al zijn werken)

- Stanley Coren, De taal van je hond

En natuurlijk de must voor iedere lakelandliefhebber:

De Lakeland Terrier van Cees van Benthem en Hugo Stempher. Hun website vind je hier

Vertrouwen.

Leven en werken met een hond gaat het beste als er wederzijds vertrouwen is. Dat krijg je niet met straf, maar zonder straf werken wil zeggen inventief zijn. Er zijn nog niet zoveel boeken over geschreven dat ieder mogelijk probleem dat je tegenkomt een kant en klare oplossing heeft. Zit je met een specifiek probleem, dan ben ik natuurlijk altijd bereid met je mee te denken. Ook Martin Gaus is tegenwoordig op de strafarme methode overgegaan en in zijn blad Hondemanieren staan soms goede tips, vooral in de artikelen van zijn dochter Sascha. De klikkermethode vind ik echter geen oplossing. Houd je handen vrij, met je stem kun je veel meer en met voedsel werken is chantage!

Recentelijk heb ik me verdiept in het fenomeen Cesar Millan en veel van zijn aanpak sluit nauw aan bij wat ik zelf al jaren doe. Alleen zijn correcties met de voet vind ik geen goede optie, vooral niet bij de Lakeland. Een Lakeland die eenmaal hyper is haal je niet zomaar uit die gemoedstoestand. De correctie moet dan veel te hard zijn om effect te scoren met alle risico's van dien voor de gezondheid van je hondje en voor de relatie hond-baas is het ook niet bijster goed. En om dingen aan te leren maak ik dus veel gebruik van mijn stem (Cesar pleit mn. voor lichaamshouding en daar heeft hij gelijk in, maar hij werkt met probleemhonden, ik ga uit van de opvoeding van een normaal goed gesocialiseerde pup en als de relatie goed is kun je best je stem gebruiken.)

Een hond kan enorm veel geluiden van elkaar onderscheiden, dus maak gebruik van je stem, praat tegen de hond, voor iedere gebeurtenis, iedere opdracht moet je een standaard praatje klaarhebben. Deze hoeven echt niet te bestaan uit slechts n woord, maar moeten wel een kernwoord hebben. Zo zeg ik altijd 'ga even zitten', 'ga even plassen' e.d. Zitten en plassen zijn de kernwoorden, maar wanneer ik de hond iets nieuws wil leren, geeft het woordje 'ga' voor hem al aan dat er een actie verwacht worden. Zinnetjes met het woordje 'blijf' erin, worden zo geassocieerd met rust (blijf even staan, blijf wachten etc.).

Denk erom dat een terrier indien geprovoceerd onmiddellijk bijt, maar dat hij ook een hoge pijngrens heeft. Als hij je vertrouwt, kun je hem praktisch martelen en hij laat je gewoon je gang gaan. Dat heb je nodig om bij problemen in te kunnen grijpen. Het maakt het verzorgen van wonden e.d. veel makkelijker en ook het trimmen wordt een stuk aangenamer.

N.B. Ik spreek over de hond als 'hij' en 'hem', maar dit alles geldt natuurlijk ook voor teven.

Straf en Beloning

Een aantal beginvoorwaarden:

  1. Met straf kom je nergens, afleiden en het goede gedrag belonen zijn de sleutel tot een leuke relatie met je hondje.
  2. Als een lakelandje begrijpt wat je bedoelt, zal hij het voor je doen. Als hij niet doet wat je wil, begrijpt hij niet wat je bedoelt f het is iets dat tegen zijn natuur ingaat. Aan jou dan de taak om het hem duidelijk te maken of kijken in welke richting je zijn natuur kunt gebruiken om gedaan te krijgen wat je wilt.

Zelf werk ik sinds een aantal jaren (weer) met de strafloze methode. Mijn oma voedde haar honden altijd op op deze manier en als zij eens erg boos was, greep ze haar Airedale terrier bij de baard, keek hem recht aan en zei "Mag dat Burton?". Meer straf dan dat heb ik haar nooit zien gebruiken en zij had altijd zeer aangename en makkelijke honden. Zo makkelijk dat je eigenlijk er nooit aan dacht dat je wel eens rekening met de hond zou moeten houden. Hij was gewoon deel van het gezin, deed overal aan mee en werd nooit gezien als een last.

Sinds ik me verdiept heb in de afleveringen van Cesar (ik heb een aantal van zijn boeken besteld, maar die heb ik nog niet binnen) ben ik er achter dat mijn oma eigenlijk precies deed wat Cesar doet. Mijn oma, die mijn grote voorbeeld was in de hondenopvoeding, had altijd bijzonder makkelijke honden. Je zag haar eigenlijk nooit opvoeden, het gebeurde bijna onzichtbaar. Ik weet nog goed dat haar Airedale terrier Burton eens aansloeg terwijl we in de keuken zaten. Burton was een bijzonder stille hond. En ik denk dat het de eerste keer was dat ik hem ooit had horen blaffen eigenlijk! Maar oma nam het niet. Ze pakte Burton bij zijn baard, keek hem streng aan en zei 'Mag dat, Burton?'. Ze liet niet direct los, maar wachtte tot hij haar aankeek. Met als resultaat dat toen zij hem losliet - en vergis je niet, er kwam geen enkele kracht of agressie bij kijken - Burton zich omdraaide en op zijn plaats ging liggen. Ik heb dat jarenlang gezien als een wat overdreven reactie. Burton was immers zo'n ontzettend makkelijke hond, waarom zou je gelijk voor een blafje mopperen? Maar toen ik de afleveringen van Cesar bekeek, viel bij mij het muntje. Oma corrigeerde al als het gedrag nog klein en onschadelijk was. Zonder echt boos te worden, zonder dat er straf bij kwam kijken. Maar ze doorbrak de aandacht van de hond en door pas los te laten op het moment dat zijn aandacht echt bij haar lag, viel hij ook niet terug in het verkeerde gedrag.

Mijn eerste Lakelandje heb ik net als mijn herder opgevoed op de meer traditionele methode met slipketting, commando's geven en belonen met brokjes.

Hieraan kleven een aantal nadelen:

een hond (en zeker een terrier) die je pijn doet, wil nog wel eens een knauw terug geven. Zo van jij geeft een ruk aan de slipketting, hij geeft jou een knauw in je hand of been.

een hond die een correctie krijgt, associeert dit niet altijd met hetgeen jij voor ogen hebt. Bv. jij wilt dat de hond bij de stoeprand gaat zitten. Hij doet dit niet en jij geeft een ruk. Op dat moment komt er net een spelend kind voorbij. Het kan dan gebeuren dat de hond de pijn associeert met het kind in plaats van met het niet gehoorzamen aan jouw bevel. Dit kan ertoe leiden dat de hond een hekel aan kinderen krijgt.

de hond associeert jou en je riem met ongemak en pijn en in noodsituaties vertrouwt hij niet op jou, maar op zichzelf. Zo moest ik zelf eens bij de training met mijn dobermann langs een stand met ballonnen. Hij vond ze doodeng. Ik kreeg de opdracht de riem kort te nemen en met een serie venijnige rukken de hond erlangs te leiden met de opmerking "hij kan beter bang van jou zijn, dan doet hij tenminste wat je wil". Ik heb het gedaan, maar ben daarna wel gestopt met training.

Deze zelfde hond is een keer slachtoffer geweest van een poging tot vergiftiging. Ik heb hem het leven gered door zijn bek uit te wassen en hem vol te gieten met melk, maar onze relatie is daarna nooit meer goed gekomen, want hij associeerde mij altijd met pijn. Ik heb hem later ook aan mijn moeder moeten geven.

Het verschil met de strafloze methode: mijn lakelandje Ashop is gek op pluchen beesten zoals teddyberen. Maar ze knaagt er altijd de ogen en neus uit. Op een gegeven had ze uit een nieuwe teddybeer de ogen gehaald en een glazen oog zat vast tussen haar hoektand en de tand ervoor. Muurvast! Ik was alleen, dus ik moest n haar kopje vasthouden n het oog met een nijptang vastpakken n vervolgens twee handen gebruiken om kracht te kunnen zetten met de nijptang. Iedere andere hond die ik ken had ervandoor gegaan op het moment dat ik die kop loslaat om de tang beter vast te kunnen houden, maar niet Ashop. Met haar bekje open, bleef ze keurig wachten op wat ik zou doen en zonder enige verdere schade heb ik het oog kunnen verwijderen.

Ik wijt dit aan het feit dat zij nooit fysiek gestraft door mij is en mij honderd procent vertrouwt. De moeite waard, niet?

De strafloze methode

Is niet de makkelijkste!!!

Ongewenst gedrag verwijderen is vaak gemakkelijker met straf bv. de hond steelt voedsel van tafel. Geef straf zodra de hond met zijn neus boven tafel komt en al snel durft hij dit niet meer. Een vriend van mij ging zover dat toen zijn herder voor de zoveelste keer zijn bek op tafel wilde leggen, hij in zijn neusdop prikte met zijn vork. Inderdaad heb ik deze hond nooit meer op deze wijze zien schooien.

Maar dat is het nu net: hij had schooien op deze manier afgeleerd hij hield echter nog een arsenaal aan andere methodes over n nu was hij bang voor vorken. Ook kan het geen wonderen verricht hebben voor de relatie tussen baas en hond.

Zelf heb ik me eroverheen gezet dat schooien erg is. Vroeger kon ik me er ook aan ergeren, maar het is natuurlijk voor een hond om voedsel te verlangen. Vanaf het moment dat ik het niet meer zo erg vond en ze gewoon liet schooien zonder er aandacht aan te besteden, moet ik zeggen dat er al een hele verbetering optrad!

Negeren is een buitengewoon goede methode om ongewenst gedrag aan te pakken. Houd er wel rekening mee dat het gedrag vaak eerst veel erger wordt alvorens te verdwijnen: de hond haalt alles uit de kast om die zo gewenste reactie van jou toch nog te krijgen. Gebeurt dat na alle pogingen toch niet, dan geeft hij het uiteindelijk op. Hierbij moet je wel sterk in je schoenen staan, want geef je hem een keer wel die aandacht, dan duurt het de volgende keer nog langer.

Dus ik heb het niet alleen gelaten bij negeren, maar ik heb het voor de honden ook wat makkelijker gemaakt:

ze krijgen meerdere keren per dag te eten

wanneer wij gaan eten, krijgen zij eerst, zodat zij niet met een hongergevoel toe hoeven te kijken

wanneer wij klaar zijn met (warm) eten, krijgen zij nog wat van ons eten over hun brokjes heen. Hiermee gaan de laatste brokjes op en ze eten daardoor wat minder schrokkerig (omdat ik een dobermann heb gehad, die aanleg hebben voor maagtorsie, heb ik hier altijd erg op gelet).

Als ik iets eet en het is mijn bedoeling dat de honden hier ook een stukje van krijgen, dan zeg ik dat tegen ze ('Je krijgt zo wat, even geduld') en als ik zover ben sta ik op, loop naar ze toe en geef het ze. Het gevolg is dat mijn honden blijven waar ze zijn als ik eet en wel toekijken, maar geen last veroorzaken. Let wel: ik heb mijn honden dan niet onder appl ergens liggen, ze zijn vrij om te gaan en staan waar ze willen. Van de honden die ik heb, schooien de meesten niet en wel wachten tot ik het kom brengen, maar eentje komt altijd naast me zitten en als het erg lekker ruikt, staat ze tegen me aan. Ik laat dit gewoon zo, maar als ik het eten geef, dan loop ik wel even weg van de plaats waar ik zelf zat te eten. Doe ik dat niet, dan krijgt ze steeds meer zelfvertrouwen en hapt het zelfs van je vork af!

Op de lakelandclubdag 2002 zorgde dit voor nogal wat hilariteit, toen we zaten te lunchen en mijn honden niet alleen erg stil waren, maar eentje zelfs op mijn schoot lag, zo'n vijf centimeter van mijn bord en we worstjes aten! Ze keek niet eens naar het eten!!!!

Maar zoals gezegd: het lukt dus niet altijd en dan moet je je hersens pijnigen om een andere manier te vinden de hond het vertrouwen te geven dat hij het zich kan permitteren te wachten.

En soms kan of wil ik ze iets niet geven zoals chocolade of varkensvlees: ook dat zeg ik tegen ze ('Sorry, dit krijg je niet. Nee.').

Mijn nee is in dit geval vriendelijk uitgesproken, soms gebruik ik het wat scherper als de hond een overtreding wil begaan, maar nog niets fout heeft gedaan.

Foei is voor begane fouten en klinkt bij mij altijd teleurgesteld in plaats van boos. Vooral Fescue kan er niet tegen als ik teleurgesteld in haar ben. Vergis je niet: terriers hebben de reputatie eigenwijs te zijn, maar als je een goede relatie hebt, willen ze je bovenal een plezier doen.

Koppigheid

Mijn ervaring is dat de koppigheid van een terrier wel meevalt. Ok, het is geen herder of jachthond die exact doet wat je zegt, zodra je iets d.m.v. training erin hebt gebracht. Opvallend vind ik zoiets als het volgende:

Er is een bepaald terrein waar ik vaak naartoe ga om er een balletje te gooien. Tryfan is gek op de bal en dat is dus altijd dolle pret. Maar zo leuk als hij het vindt en zo goed als hij voor kan komen en netjes de bal kan afgeven, zo vaak vindt hij het toch ook de moeite om daar in de zijrand onder de planten en bomen te kruipen en een gat te graven met daarin de bal, die dan weer opgegraven moet worden. Hij rent een keer of tien netjes achter de bal aan en dan glipt hij weer langs me heen om te graven.

Hij weet dat ik er boos om word (ik moet iedere keer al het zand weer teruggooien en vooral als ik weinig tijd heb is het ergerlijk als hij pikzwart mee naar huis moet, terwijl ik niet de tijd heb om hem helemaal te borstelen) en een tijdlang heb ik het afgestraft door naar huis te gaan zodra hij in het zand geweest was. Dat hielp iets, maar niet veel.

Op een gegeven moment had ik het door: hij raakt moe en dat koele zand geeft hem een kans om af te koelen!

Nu doe ik minder moeilijk als hij in het zand wil (en neem blik en handveger mee) en als ik eens zonder blik en handveger ga omdat dat zo'n dag is dat ik weinig tijd heb dan zeg ik hem duidelijk 'vandaag niet in het zand' en ga er strategisch voor staan. Ook neem ik tegenwoordig altijd een flesje water mee. En voila: negen van de tien keer gaat het goed! (En die ene keer kijk ik gewoon zuur, maar leg me er dan toch bij neer).

De pups hadden ook zo'n truc: een bepaalde hoek van het kleed van mijn woonkamer had buitengewoon grote aantrekkingskracht. Iedere keer stonden ze eraan te trekken en als dat zo doorging, dan kon ik m'n kleed wel weggooien. Dus: ik begon met afleiden. Iedere keer als ze eraan gingen trekken, leidde ik ze af met een ander speeltje. Dit had op andere favoriete punten gewerkt (zoals mijn pantoffels, hoewel ze het iedere dag toch nog wel een keer proberen en Tryfan's speciale bedje, wat nu echt met rust gelaten wordt), maar het kleed was sterker

Op een gegeven moment heb ik een grote stenen schildpad op die plaats gezet, die verdere schade voorkwam. Probleem opgelost.

Moraal : als een terrier echt iets wil, houdt hij het langer vol dan jij. Geef hem dan of zijn zin (als dat geen kwaad kan), verwijder het probleem of verwijder de terrier (ik bedoel, zet hem in een andere kamer of zo).

Lopen aan de lijn.

Ook hiervoor heb ik zo mijn eigen manier van doen.

Allereerst ben ik enorm op die vijf-meter-treklijnen (zo'n catrolapparaatje) op tegen. Ze zetten een continu druk op de nek van je hondje wat slecht is voor zijn gedrag en voor zijn lichaam.

Een hond heeft namelijk een bepaald territorium en als de lijn strak staat wordt hij daar steeds aan herinnerd. Dan wil hij dat territorium ook verdedigen en dat leidt tot allerlei problemen met andere honden.

Om deze reden zeggen mensen ook wel dat honden aan de lijn altijd vechten. Dat is nonsens! Ze vechten alleen als de lijn ze eraan herinnert wat de grens van hun territorium is. Als je zorgt dat de lijn slap blijft hangen, is er geen enkel probleem. Dit gaat zelfs zover, dat als de hond gewend is aan de lijn leuke contacten met andere dieren en honden te hebben, hij ook niet moeilijk zal doen als deze eens strak komt te staan.

Wat moet je dan wel gebruiken?

Ik kies altijd voor leren lijnen. Het liefst zo lang mogelijk.

Voor de gewone wandelingen wil dat zeggen een twee meter lijn van zacht en soepel leer, niet dikker dan nodig is om de hond veilig aangelijnd te houden. Een nieuwe hond wordt meestal vergezeld van een nieuwe riem. Deze is dan vaak nog niet zo soepel. Schaf de riem dus eerder aan dan de hond en neem hem overal mee naartoe. Speel ermee, laat hem door je handen glijden, vouw hem op, rol hem op, ga er op zitten etc. Na een paar dagen is hij al veel zachter en dus voor dat kleine puppy veel aangenamer. Ditzelfde geldt voor de halsband.

Bij een pup maak je gebruik van een zacht leren halsbandje, later kun je overgaan op een 'engelse slipketting' of een tuigje.

Meestal blijf ik gewoon gebruik maken van een leren halsband. Ik gebruik een tuigje als de hond naast de fiets graag trekt en een engelse slipketting is soms handig als de hond te enthousiast is en getemperd moet worden. Voor de duidelijkheid: een engelse slipketting is een slipketting bestaande uit een leren en een ijzeren gedeelte en hij kan, mits goed afgesteld, de hond niet wurgen. Wel handig bij een terrier, want die hangen zichzelf soms echt op. Ik stel ze het liefst zo af dat deze halsband net helemaal dichtgetrokken kan worden op het smalste punt van de hals zonder daar te corrigeren - hij corrigeert dan wel als hij lager op de hals hangt, maar kan de hond niet wurgen als hij idioot doet.


Engelse slipketting

Je hebt dus je leren lijn, het zachte halsbandje en je pup. Je bevestigt het een en ander aan elkaar en dan ga je uit wandelen.

Voordat je met het een en ander begint, zijn er een paar grondbeginselen.

de pup moet al gewend zijn aan een halsbandje. Komt hij bij mij vandaan dan heeft hij al meermalen een bandje omgehad en ook al gelopen. Heeft je pup die ervaring niet, laat hem dan eerst een dag bij je thuis met een bandje om lopen alvorens hem mee naar buiten te nemen.

de pup moet al eens mee buiten geweest zijn.

Bij mij zijn ze al meegeweest. Zowel aan de lijn als in een varikennel, als op de arm. Ze kennen allerlei geluiden van verkeer en winkelende mensen, van schapen en de wind in de bomen. Alleen het strand kennen ze niet, want het zand is veel te zwaar voor ze om in te lopen en iedere hond is toch wel gek op het strand, al zijn ze tien voor ze het voor het eerst zien!

(mee naar het strand, lopen naast de fiets* en dergelijke zware inspanningen doen we pas als de pup minimaal 1 jaar oud is).

Kies een rustige omgeving, waar zowel de pup het kan leren als jij vertrouwen kunt krijgen.
Dus: weinig verkeer, geen hordes nieuwsgierige mensen, geen loslopende honden etc.

Zet het pupje hier op de grond en laat hem rustig wennen aan zijn omgeving. Aanvankelijk zal hij blijven zitten. Wanneer hij gaat lopen, loop dan achter hem aan. Na verloop van tijd ga jij pas bepalen waar jullie heengaan. Al die tijd zorg je dat de lijn slap blijft hangen.

Mijn ervaring is dat de pups erg graag bij je voeten willen blijven en dus al heel snel met jou meelopen. Houd de lijn alleen bij het uiteinde vast en geef alle ruimte aan de pup. Hij zal erin verstrikt raken, geef hem de tijd om los te komen en geef ruimte!! Kan hij het zelf niet, help hem dan en dan gaan jullie weer verder. Wanneer hij stilstaat, trek dan niet aan de lijn, maar geef meer ruimte en lok hem met lieve woordjes. Meestal komen ze met bokkesprongen op je af gedonderd.

Doe dit niet te lang en doe dit ook niet speciaal om hem uit te laten: dan ben je namelijk twee dingen tegelijk aan het leren en dat kost je teveel inspanningen: een van de twee zal daar zeker onder lijden, soms beide. Het resultaat is vaak een aan de lijn trekkende hond.

Mocht hij toevallig wel z'n behoefte gaan doen, prijs hem dan als het op de juiste plek is, anders negeer je het. Ruim het op en ga verder met je wandeling. Als je stilstaat kan de pup f tussen je voeten kruipen, daar gaan zitten en naar je opkijken (fantastisch!) f hij staat verderop aan het uiteinde van de lijn. Zodra hij stilstaat, laat je meteen de lijn een beetje vieren om te zorgen dat er nooit spanning op staat en je zegt tegen de pup 'even wachten' (of iets dergelijks). Praat vriendelijk! Het is geen commando, alleen maar een mededeling!!!

Kom je nu in een situatie dat je de pup niet die twee meter ruimte kunt geven, hij loopt bijvoorbeeld vlak bij je voeten, maar ze kunnen zo wegsprinten en je loopt op een smalle stoep en er komt verkeer aan, dan ben je meestal geneigd de lijn korter te nemen en strak te zetten. Niet doen. Als de situatie niet veilig is om op de correcte manier met elkaar te wandelen, neem je pupje dan op de arm en wandel zo verder tot je een veiligere plaats bereikt hebt. Dit voorkomt dat je op de verkeerde manier loopt en zelf de hond leert trekken. (Dat is namelijk altijd door de mens aangeleerd, de hond doet het niet uit zichzelf!).

Na verloop van tijd zul je je pupje beter leren kennen en hij gaat steeds beter meelopen en dan weet je ook in welke situaties je hem nog steeds moet blijven optillen en wanneer je hem zelf kunt laten lopen.

Voor iedere hond, maar vooral voor een terrier geldt dat slechte ervaringen altijd meer indruk maken dan goede. Daarom ben ik een voorstander van het vermijden van dergelijke situaties.

Dit geldt niet alleen voor het wandelen, maar ook voor ontmoetingen met andere honden. Is het je eerste hond, ga dan een aantal keren lopen op de plaatsen waar je met je hondje wilt gaan lopen zonder hond en bekijk de honden die je tegenkomt. 60 tot 70 % zul je later ook tegenkomen met je hondje. Kijk naar hun gedrag, wie is er vriendelijk voor andere honden, wie is er erg dominant, welke baas is erg chagerijnig etc. etc. Leer kijken naar honden om hun gedrag in te kunnen schatten (en wees niet verbaasd dat sommige honden lelijk tegen je doen als je op een plaats loopt waar normaal alleen mensen met honden wandelen je bent dan een vreemde eend in de bijt en dat wekt soms spanningen op stil blijven staan en vriendelijk blijven ~ook tegen de baas van die hond~ is meestal de beste oplossing), zodat je al enig idee hebt welke honden een goede relatie met je pup zouden kunnen opbouwen. Vertrouw je een bepaalde hond niet, neem dan geen risico met je pup en houd hem op de arm. Als je hem vaak kennis laat maken met (voor hem) leuke honden, dan zal het soms oppakken geen probleem zijn. Hij moet ook leren dat hij niet altijd naar iedere hond kan.

Een leuke hond hoeft niet altijd een in onze ogen zo leuke hond te zijn. Een hond die scherp is naar mensen, kan best een goede en betrouwbare makker voor je pupje zijn. Een kleine hond is niet altijd de betere speelmakker, een grote kan meestal meer hebben, maar als er wat misgaat is de schade groter. Misgaan hoeft niet altijd met agressie te maken te hebben. Een graaiende poot van een Rhodesian Ridgeback is zeker zo erg als een knauw van een Duitse Herder (de rassen dienen slechts als voorbeeld een hond van ieder ras kan een probleem zijn en een hond van zogenaamde moeilijke rassen kan een enorme schat zijn).

Een hond die jouw pupje altijd de boventoon laat voeren, moet niet zijn enige speelmaatje zijn, want dan zou hij wel eens erg dominant kunnen worden. Een hond die hem af en toe op zijn plaats wijst, kan wonderen verrichten. Bij dit alles geldt dat je je eigen gezonde verstand moet gebruiken. Voelt het niet goed aan, ben je bang dat het gruwelijk- misgaat, neem dan geen risico. Er komen wel weer andere honden op andere dagen. En ook als je te bang bent: in het ergste geval zit je met een hondje wat niet zo goed is met andere honden, door gebrek aan ervaring. Dat is nog altijd beter, dan een hondje dat vol hechtingen zit en slecht is met andere honden omdat hij geleerd heeft dat ze bijzonder gevaarlijk kunnen zijn.

Laat je ook niet wijsmaken dat als ze loslopen alles zich wel vanzelf oplost: honden zijn zo verschillend gefokt dat zij elkaar lang niet altijd meer goed begrijpen (denk aan hangende of gecoupeerde oren, korte staarten, een vacht die niet meer overeind kan gaan staan, korte neuzen die een grommend geluid veroorzaken etc.) n iedere hond komt met zijn eigen pakketje eigen ervaringen. Een hond met een bepaalde slechte ervaring (lees: trauma) kan wel eens ongebruikelijk gedrag vertonen en daardoor een ongebruikelijke reactie opwekken, of zelf ongebruikelijk reageren op gewoon gedrag.

Blijf altijd vriendelijk en rustig. Het is van grote invloed op de honden! De bazen zijn niet altijd zo beleefd, maar iemand moet toch de wijste zijn?

Gaat het ondanks alles toch mis:

zelf heb je natuurlijk je hondje geleerd onvoorwaardelijk los te laten als je daarom vraagt

blijf je rustig en kalmeer je je hondje (een hand op zijn schouder doet wonderen)

je vraagt je hondje om los te laten kijk uit voor de tegenstander, die kan nog wel eens door blijven vechten. Hopelijk doet zijn eigenaar hetzelfde als jij daar kun je natuurlijk ook om vragen.

Lukt het daarmee niet : een emmer koud water wil nog wel eens helpen (als je die bij de hand hebt)

Of je neemt de kop van je hond vast en duwt zijn bek open met duim en wijsvinger, terwijl je je eigen vingers beschermt met zijn lippen (die duw je dus mee naar binnen). Iemand anders moet wel de tegenstander vast/tegenhouden. Trek de honden in geen geval uit elkaar, dat geeft grote gescheurde wonden! Bij een kleine hond wil je hem ook nog wel eens omhoogtillen. Ook dit geeft gescheurde wonden.

Is je hond zelf het slachtoffer van een (grotere) hond dan kun je deze ook nog bij de achterpoten grijpen en daaraan omhoog tillen. Door het gebrek aan houvast wil de hond nog wel eens loslaten. En gelukkig zijn de meeste andere type honden niet zo vasthoudend als de terrier.

In het ergste geval kun je ook nog proberen de strot van de hond dicht te knijpen, bv. door zijn halsband dicht te draaien of er je eigen riem om te doen en die aan te trekken. Door het gebrek aan lucht zal hij op een gegeven moment loslaten.

Na het gevecht:

Als er geen overduidelijke (slagaderlijke) bloedingen zijn, neem je eerst even de tijd om zelf op adem te komen / adres met eigenaar andere hond uit te wisselen ed. mits dat ook weer niet te lang duurt, denk aan zo'n 2 3 minuten time-out. Dit gaat om de hond: hij heeft even tijd nodig om bij zinnen te komen.

Je lijnt je hond aan en loopt er een stukje mee.

Dan pas kijk je hoe erg de schade is : meestal valt dat heel erg mee!

Valt het niet mee: meteen naar de dierenarts en indien nodig / mogelijk bied de eigenaar van de andere hond een lift aan (ook als het zijn schuld is ;-P).

Meestal ontstaan er kleine diepe wonden van de hoektanden: als ze flink bloeden, wordt de wond daar schoon van en dat is dus niet echt erg. Houd ze de eerste paar dagen goed in de gaten, deze bieden de meeste kans op ontstekingen, omdat ze van boven al dichtgroeien en onderin zitten nog bacterien. Verder zien je vaak schaafwonden en natuurlijk heeft de hond de volgende dag spierpijn / last van kneuzingen en blauwe plekken.

Open wonden wassen we schoon / weken we met sodawater en/of groene Biotex. Zelf maak ik vaak gebruik van Dettol voor allerlei reinigingswerk en dat bevalt me prima. Een injectiespuit zonder naald in huis hebben is ook handig, hiermee kun je een dettoloplossing in de diepe bijtwonden spuiten, waardoor ze goed uitgewassen worden. Het lijkt me dat dit prikt, maar mijn honden protesteren er niet bij. Misschien weten ze dat het helpt?!
Overigens: Biotex niet langdurig op de wond laten, dan gaat het echt flink bijten.

Wordt de hond toch ziek (verhoging, lusteloos), dan heb je waarschijnlijk een gat gemist en dat is gaan ontsteken. Overleg dan met je dierenarts. Meestal krijgt de hond dan een antibioticumkuur en je moet ook deze wond uitwassen met soda.

Open wondjes wassen we schoon / weken we met sodawater en/of groene Biotex. Let wel: Biotex bijt behoorlijk, dus niet te lang aanbrengen. Na enkele minuten verwijderen! Dettol prikt veel minder, maar schijnt gevaarlijk te zijn voor katten.

Sterilon werkt ook erg goed. Het prikt wel, maar omdat het flesje een handige tuit heeft kun je het goed in de wond steken en dan een beetje erin spuiten. De hond vindt dit meestal niet leuk, maar bedenk wel dat zachte handen stinkende wonden maken. Indien direct na het ontstaan van de wond gebruikt voorkomt het in 80% van de gevallen een ontsteking. De moeite waard dus ...

Als alternatief voor sterilon (wat tegenwoordig van het merk Dettol is!) maakte ik met name vroeger vaak gebruik van Dettol voor allerlei reinigingswerk en dat bevalt me prima. Een injectiespuit zonder naald in huis hebben is ook handig, hiermee kun je een dettoloplossing in de diepe bijtwonden spuiten, waardoor ze goed uitgewassen worden. Het lijkt me dat ook dit prikt, maar mijn honden protesteren er niet bij. Wordt de hond toch ziek (verhoging, lusteloos), dan heb je waarschijnlijk een gat gemist en dat is gaan ontsteken. Overleg dan met je dierenarts. Meestal krijgt de hond dan een antibioticumkuur en je moet ook deze wond uitwassen met soda. Ook als je hond geen bijtwonden heeft, maar wel erg lusteloos is na een gevecht, ga je naar de dierenarts. Houd er rekening mee, dat veel honden na een gevecht f hyperactief worden f heel erg rustig en bedaard. Je kunt meestal pas na enkele uren of de volgende dag bepalen hoe zwaar het voor de hond geweest is. Soms moet je pijnstillers halen voor inwendige kneuzingen e.d.

En even een waarschuwing: steeds vaker zie ik mensen teatree olie gebruiken om wondjes, jeuk, kapotte voetjes e.d. mee te behandelen. Het werkt inderdaad goed, maar het is GIFTIG voor honden. Als de hond het oplikt wordt hij er ernstig ziek van. Gebruik dit dus aub niet!



* = Vergeet niet dat het belangrijk is om de pup die dingen te leren waarvan je wilt dat hij ze later leuk / normaal vindt. Dus als je later de hond veel met de fiets mee wilt nemen, is het belangrijk dat hij dit als pup al leert. Neem daarom de pup al vroeg mee naast de fiets, maar loop met de fiets aan de hand of fiets niet harder dan wanneer je ontspannen loopt (max. 4 km per uur) en doe dit over slechts korte stukjes. Wanneer de pup al redelijk wat beweging nodig heeft, zo vanaf de vijf maanden, houd je nog steeds het korte stukjes principe aan, maar die kun je wel achter elkaar voegen. Dus 5 min. naast de fiets, dan 5 min. snuffelen en ontspannen lopen, dan weer 5 min. naast de fiets enz.



Hier gaat het verder met deel 2.


divider