Terug
Deze site is voor het laatst bijgewerkt op 30-04-2012 ©The Sounding Burrows

Zindelijk maken en alleen thuisblijven.

Wanneer je de pup bij mij ophaalt, is die zindelijk en kan al enige tijd alleen thuisblijven. Hier moet je je alleen niet al te grote voorstellingen van maken. Een pup kan tot hij zo'n 16, 17 weken oud is nog steeds zijn behoefte niet ophouden. Wel kan hem geleerd worden op een vaste plaats zijn behoefte te doen en wanneer dit gepaard gaat met een vaste opmerking (bij mij 'ga plassen' en 'plasje plegen') kan deze opmerking op een gegeven moment de aandrang tot plassen en meer opwekken. Het is vergelijkbaar met een kat. Katten worden wel zindelijk, maar als er geen kattebak is of deze is vuil, dan doet de kat het ergens anders. Hij houdt het niet op om te wachten tot jij de bak verschoont.

Wanneer het pupje bij jou in huis komt, weet hij dus niet waar hij het mag doen. Jij kunt hem helpen, door hem bij aankomst naar de juiste plek te brengen (op de arm als je verwacht dat hij nodig moet) en vervolgens "ga maar even plasje plegen" en "ga plassen" tegen hem te zeggen. Gebeurt er niets, heb dan geduld. De nieuwe omgeving moet natuurlijk verkend worden en dat leidt af. Geef hem daar gewoon de tijd voor. Als er wat gebeurt, prijzen! Als je gras in de buurt hebt, is dat ideaal, want daar zijn ze al aan gewend. Leg desnoods een losse grasmat net achter je achterdeur, zodat je er altijd snel bij bent.

Krantzindelijk maken vind ik geen optie. Je zal een hond als een doberman hebben, die krantzindelijk is en als hij 9 maanden is, ziet hij iemand op de grond de krant zitten lezen en hij doet er riant zijn behoefte op (waargebeurd!). Bovendien maakt een hond duidelijk verschil tussen binnen en buiten en krantzindelijk maken doen mensen vaak om niet naar buiten te hoeven. Dat kan ertoe leiden dat mn. de reu nog wel eens een plas wil plegen als je aan het winkelen bent. En dan vragen mensen zich nog af waarom er zoveel mensen een hekel aan honden hebben … Meteen goed leren kost meer moeite, maar werpt ook vele vruchten af.

Twee dingen helpen je. Een hond probeert meestal zijn eigen nest schoon te houden, dus een bench is ideaal (ook om andere redenen, zie verderop). Deze mag niet te groot zijn, anders heeft hij genoeg ruimte om zijn behoefte te doen en elders te gaan liggen. Verder hebben ze 'plasremming', dwz. als je de pup oppakt, zal hij zijn plas ophouden (en de rest ook). Dit geldt echter alleen als hij nog niet begonnen is! Als de hond in huis plast en je ziet dit, pak hem dan op en zet hem buiten. Er zal nog een beetje urine over je vingers lopen, maar de plasremming houdt het meeste op. Als hij zijn behoefte doet, werkt dit niet, dus laat hem dan maar zitten.

In beide gevallen ruim je de rotzooi op en maakt er verder geen woorden aan vuil. Niet boos worden!

Als hij het een en ander op de juiste plaats doet, prijs hem dan uitbundig en ga wat leuks met hem doen zoals even met een balletje spelen of aan een sok / flostouw trekken.

Om hem het goed te leren is het zaak zoveel mogelijk de ongelukjes te voorkomen en wanneer het goed gaat prijzen. Nooit straffen, dan zorgt hij alleen maar dat hij het doet op momenten dat jij het niet ziet en dan verlies je alle controle.

De pup moet altijd even uit als hij geslapen heeft, gegeten heeft, flink gespeeld heeft en voordat hij gaat slapen. Oftewel voor en na iedere activiteit ga je even met hem naar de geschikte plek. Op deze plek moet zo min mogelijk afleiding zijn en we gaan hier ook niet spelen (alleen als beloning na het verrichten van de juiste daad). Gras of zand verdienen de voorkeur.

Als de pup eet of speelt, zorg je voor toezicht. Heb je geen tijd voor hem of kun je niet in de gaten houden wat hij doet, zet hem dan in zijn bench. Ook 's nachts is dat zijn plaats.

Dit is zijn veilige eigen plekje, waar hij niet gestoord mag worden als hij rust zoekt, waar hij zijn chewees e.d. krijgt en waar hij nooit voor straf in opgesloten wordt.

Een variant hierop is de varikennel waarin de hond makkelijk meegenomen kan worden. Vooral in het begin is deze handig, omdat het onhandig is de draadkooi vaak te moeten verplaatsen en de varikennel groot genoeg is om hem 's nachts in te laten slapen.


Onderin staat een bench, bovenop staat een varikennel.

Nu is de pup bij mij gewend in de bench en in de varikennel te zitten, met of zonder mensen in de buurt en met of zonder de andere honden in de buurt. Dit kunnen ze omdat ze vertrouwen hebben in hun omgeving. Als ze net bij je aankomen, hebben ze dat vertrouwen niet. Ze hebben net een traumatische ervaring achter de rug: moeder kwijt, nestgenootjes kwijt, de vertrouwde omgeving, bekende mensen. Dat vertrouwen moet je eerst weer opbouwen voor je er gebruik van kunt maken. Niet alleen laten dus, zeker niet de eerste dag. Zelf houd ik ze altijd de eerste twee dagen voortdurend in het oog en daarna begin ik ze langzaamaan alleen te laten.

Je hebt dus de bench in de woonkamer of een andere plaats waar je veel bent en waar je de hond vaak wilt laten verblijven. Je laat hem deze omgeving goed verkennen (nadat hij eerst geplast e.d. heeft) en zet hem dan met wat eten in de bench. Blijf bij hem! Wel gewoon het deurtje dichtdoen. Na het eten laat hem weer buiten en speel je wat met hem. Daarna weer in de bench. Wissel dit een aantal keer per dag af. Als je hem 's avonds mee naar de slaapkamer neemt – wat ik altijd aanraad – laat hem deze dan ook zien en verkennen, zet de varikennel er al neer en geef hem een lekker snoepje in de varikennel. Dit zorgt ervoor dat hij ook bij het naar bed gaan in een vertrouwde omgeving terecht komt (en niet om twaalf uur 's nachts opeens een keel op gaat zetten). Afhankelijk van het zelfvertrouwen van de pup doe je dit zovaak als jij nodig acht om hem vertrouwd te maken.

Nou kan het gebeuren dat de pup in de bench zit en hij gaat piepen. De meeste mensen zullen zeggen negeren, gaat vanzelf over, maar mijn pups hebben geleerd dat ik ze eruit haal als ze piepen en dat wat ze nodig hebben voor ze doe. Dus als ze uit moeten piepen ze. Stel je hebt de pup laten eten en zet hem in zijn bench om te gaan slapen. Hij heeft keurig een plasje buiten gedaan en jij wilt even gaan afwassen. Na tien minuten hoor je gepiep. Dan ga je naar hem toe, haalt hem uit de bench, zet hem neer op de uitlaatplaats, wacht tot hij gedaan heeft wat hij doen moet en als hij klaar is, geef je hem een knuffel en zet hem weer terug in de bench.

Mij is altijd verteld dat honden dit gaan misbruiken en je gaan manipuleren met hun gepiep, maar bij mij heeft er nog nooit een dat gedaan en ze zijn allen keurig zindelijk.

Het kan ook zijn, dat de pup niet uit hoeft, maar iets anders nodig heeft, bv. water, … of alleen maar even een knuffel. Hiermee verpest je je pup echt niet. Als een kind bang is in het donker, jaag je ook de spoken onder bed weg, stelt het gerust en dat worden prima volwassenen. Alleen als je niet bang bent, kun je goed groeien. Dat geldt voor honden net zo goed.

Gaat de pup echt te ver naar jouw idee en is er niets dat hij nodig heeft en hij staat vol vertrouwen te kwispelen en te jammeren, dan heeft hij waarschijnlijk te weinig beweging gehad naar zijn smaak. Geef hem een leuk knaagspeeltje bv. een botje van buffelhuid en negeer hem verder.

De eerste nacht:

Je geeft de pup 's avonds om ca 19:00 uur voor het laatst eten en na 20:00 uur laat je hem niet meer drinken (tenzij hij er uitdrukkelijk om vraagt – het is natuurlijk een ongebruikelijke dag geweest en dat kan zijn ritme verstoord hebben – houd er dan rekening mee dat je misschien er 's nachts uit moet)

Je neemt de pup mee naar de slaapkamer, ook als je hem daar later niet wilt hebben. Na goed uit geweest te zijn, nog lekker even gespeeld te hebben waardoor hij moe is en na de slaapkamer verkend te hebben, zet je hem in zijn bench. Je zegt "we gaan naar bed" en doet het deurtje dicht. Eventueel kun je nog een chewee o.i.d. geven, maar geen eten meer. Bij mij gaan ze laat naar bed, ongeveer 24:00 uur en om 07:00 zijn ze weer paraat.

Naar alle waarschijnlijkheid gaat de pup binnen vijf minuten slapen. Hoor je midden in de nacht de pup piepen, deurtje openmaken, pup optillen, meenemen naar plasplaats en hem even de tijd geven. Is hij klaar, dan meteen weer in de bench (na een knuffel) en weer gaan slapen.

Om 07:00 wordt er weer gepiept. Pup uitlaten en meteen daarna eten geven. Hij wil dan natuurlijk spelen. Dat kan voor of na het eten zijn en je gaat even lekker genieten van dit leuke hummeltje. Om 7:30 – 7:45 uur kun je eens aan jezelf gaan denken en puppy gaat maar even in de bench.

Tussen 10:00 en 11:00 ben je toe aan de volgende eet en speelronde. De derde maaltijd is om ca. 15:00 uur en de laatste rond 19:00. En natuurlijk had je dit schema ook de eerste dag al aangehouden ;-P.

De dagen daarna kun je de tijden in gaan delen zoals je dat zelf wilt en ga je op de eerste wandelingen met je pup.

Het alleen laten.

Dit gaat net zo geleidelijk als het zindelijk maken. Hij is al gewend aan zijn nieuwe bench, kent jouw ritme in voeden en uitlaten (en jij dat van hem) en kan nu wel eens alleen in de kamer in zijn bench zitten, terwijl jij boven bent of in de keuken de afwas doet. Vergeet niet geregeld de stofzuiger uit de kast te halen. Ze hebben er allemaal een hekel aan en mogen niet denken dat ze bij jou van dat ergerlijke ding af zijn. Iets lekkers zoals een chewee geven en ondertussen gaan stofzuigen, helpt. Geen eten geven: hij kan zich verslikken en jij hoort het niet door de herrie van de stofzuiger.

Om terug te komen bij het oorspronkelijke onderwerp: na alleen te zijn geweest met jou in huis kun je ook weggaan uit huis. Begin met korte periodes, laat hem weten dat je weggaat ('ik ga even weg, puppies, tot zo' wordt 'ik ga even weg, … , tot zo'), zorg dat hij voordien uit geweest is en gespeeld heeft en wees kordaat. In de bench hangt natuurlijk een drinkbakje. Je kent zijn ritme en als hij bv. gewend is tussen 8:00 en 11:00 te slapen kun je het best in die tijd even weggaan. Als hij slaapt wanneer je weggaat, sluip dan niet stiekem weg, maar zeg luid en duidelijk dat je gaat.

Het spelen.

Kleine puppies hebben vlijmscherpe tandjes en ze gebruiken ze ook. Bij het spelen, als je ze oppakt, als je ze knuffelt etc. etc. Natuurlijk wil niemand een bijtende hond, maar je wilt hem ook niet bang voor je handen maken. Ik loop dus de hele dag met een speeltje bij de hand. Het liefst iets zachts als een opgerolde sok of pluche beest. Ik vraag hun aandacht, schuif mijn hand onder hun lichaam, til ze op en met de andere hand bied ik het speeltje aan. Werkt prima. Het is niet altijd nodig, want als ze net hebben liggen slapen, zijn ze een stuk rustiger, dan wanneer ze met broerlief Cowboys and Indians gespeeld hebben. In het nekvel grijpen om het een en ander af te straffen komt jou meestal te staan op een flinke blauwe plek in het dichtstbijzijnde lichaamsdeel en is niet aan te raden. Je bent geen moederhond en wij zijn daar gewoonweg niet vaardig genoeg in. Overigens moet ik zeggen dat de moeder van mijn eerste pups haar pups nooit heeft afgestraft. Sommige mensen vinden haar daarmee een te lieve moeder, maar wat als ze gewoon gelijk heeft? Ze heeft zelf van mij ook nooit straf gehad en is er een prima hond mee geworden.

Hyper.

Houd er rekening mee dat terriers steeds wilder worden naarmate ze langer spelen. Het is net als met kinderen. Als ze te lang opblijven worden ze baldadig. Aan jou dus de taak om je pup wel lekker te laten spelen, zorgen dat hij tevreden kan zijn over zijn hoeveelheid beweging, maar hem niet zo lang door te laten spelen tot hij moe is.

Als hij mag spelen tot hij er zelf mee ophoudt, gaat daar een fase van enorme baldadigheid aan vooraf, waarin hij te ruw met jou, maar ook buiten met andere honden speelt, waardoor ofwel jij boos wordt, ofwel een andere hond hem grijpt. Als een hond het zat is, kan jouw pup ernstige schade oplopen, of – als hij al wat ouder is, bv. 8 of 9 maanden – kan hij de ander flink toetakelen.

Als je pupje klein is, blijft hij opvallend dicht bij je, vooral de eerste paar dagen / weken als zijn zelfvertrouwen nog niet zo groot is. Voor veel mensen een reden om te denken dat de hond het beste leert bij je te blijven door er zelf verantwoordelijk voor te zijn. Zo van 'als ik maar stug doorloop dan komt hij vanzelf, want hij wil graag bij me blijven'. Hiermee vergis je je. Een terrier (en ook vele andere honden) is erg zelfstandig en vooral als hij de weg naar huis toch wel weet, ziet hij op een gegeven moment de noodzaak om bij jou te blijven niet meer zo.

Nou is het hyper worden niet alleen lastig (de hond is op dat moment niet aanspreekbaar en kan dus ook niets leren, luistert niet en heeft geen band met je), maar het is ook slecht voor hun lichaam.

Lakelandjes zijn gezonde hondjes en je zult dus niet gauw ergens last van hebben, maar de groeiperiode (tot ca. 18 maanden) is een periode waarin je hond moet groeien en krachten opdoen, niet verspillen.

Als hij lekker geravot heeft en moe is, dan dient hij te rusten. Meestal moet je dan echter nog naar huis lopen: dat is slopend voor het lichaam! Wild stoeien en scherpe bochten maken moet met aandacht gebeuren, anders verrek je je makkelijk of loop je een andere blessure op, maar een hyper hondje houdt daar geen rekening meer mee.

Mijn oplossing is tot nu toe geweest om de hond aan de lijn te houden. Een twee meter lijn bij de gewone wandelingen, een vijf meter lijn – dun, van nylon of linnen - om te kunnen spelen. Ik laat het uiteinde hiervan los (op verantwoorde plaatsen en bij betrouwbare honden) en gebruik deze lijn alleen wanneer de pup hyper dreigt te worden. Dan ga ik erop staan en haal de pup naar me toe. Ik zeg dan tegen de pup dat hij moet komen en zachtjes aan palm ik de lijn in. Vervolgens kun je nog even blijven staan en de pup aan je voeten laten spelen (meestal gaat dat over in liggen en knagen op het een of ander) of meteen naar huis gaan. Bij dat laatste is het belangrijk, vooral de eerste paar maanden, om hem op te tillen en te dragen, anders gaat hij over zijn kracht heen.

Waarschijnlijk heb je inmiddels ook al gemerkt dat als je een lijn aan een hond strak trekt, hij de andere kant op trekt. Lopen met een hyperpup aan de lijn werkt daarom niet. Ook bij het binnenhalen van de lange lijn moet je geregeld vieren. Net genoeg om hem geen tegendruk te laten geven, maar niet zoveel dat hij weer een andere kant op kan lopen.

In het verlengde hiervan ligt natuurlijk dat je je hondje niet van hoge objecten af laat springen (bv. je schoot), ook niet onbeheerd op de bank laat liggen (waar hij af kan springen). Het een en ander verandert natuurlijk naarmate de hond groeit.

Of je je hond wel of niet bij je op de bank, op bed etc. wilt hebben, dat bepaal je zelf. Ik laat ze niet bij me in bed slapen tot ze ongeveer een jaar oud zijn, zodat ze volgroeid genoeg zijn om er zelf op en af te springen, sterk genoeg zijn om mijn bewegingen in bed aan te kunnen en niet meer zo vast slapen dat ze niet onmiddellijk reageren als ik op ze zou gaan liggen (tot nu toe zijn zij alleen nog maar op mij gaan liggen).
Edit 2002: Ik moet bekennen dat sinds ik dit artikel geschreven heb er wel het een en ander veranderd is: Henbane en Glee slapen op mijn bed hoewel ze pas vijf maanden oud zijn en soms komt ook Larousse erbij liggen (meestal prefereert hij echter een rustige plaats op de grond). De twee dames springen bijzonder graag en slapen licht en de enige mogelijkheid om ze van het bed en de bank te houden is ze continu opsluiten. Natuurlijk vind ik dat geen optie en op bed gedragen ze zich prima, dus de regels zijn wat versoepeld. (Omdat ik in een appartement woon waar het niet zo groot is en alles gelijkvloers is, vind ik het zonde om de slaapkamer tot verboden gebied te verklaren. Ze kunnen de ruimte goed genoeg gebruiken).

In de auto.

Terriers zijn over het algemeen gek op autorijden. Soms zelfs een beetje te, want dan gaan ze blaffen van blijdschap. Dat kun je oplossen door de hond ook in de auto mee te nemen naar minder interessante plekken als het winkelcentrum en niet alleen mee naar de duinen, geliefde personen e.d. Zelf kalm blijven en af en toe blijven zitten in de auto in plaats van meteen uit te stappen, schept ook een bepaalde rust.

Het is verstandig een vaste plaats voor de hond te hebben in de auto in de vorm van de varikennel (die we thuis ook al gebruiken en dus bekend is) of een haak aan de achterbank waaraan we de hond vast kunnen zetten.

Zelf heb ik een leren lijn gespannen over de achterbank met daaraan een aantal musketonhaken, zodat ik meerdere hondjes naast elkaar veilig vast kan zetten. Het werkt als een soort veiligheidsgordel, alleen zit er geen rek in (dan zouden ze nog door de hele auto zwerven). Mijn volwassen honden weten inmiddels wat de bedoeling is en blijven dus rustig zitten waar ze zitten, komen niet op het bestuurders gedeelte en wachten tot ik ze uit laat stappen. Ik zet ze daarom alleen nog vast op langere ritten over de snelweg, omdat een noodstop een hondje door de hele auto kan slingeren. Binnen de bebouwde kom rijd ik met mijn honden erbij gewoon lekker rustig, maar vergis je niet: bij 40 km per uur kan een hond op de hoedeplank toch nog een enorme smakker maken, zelfs tot tegen je voorruit.

En zo'n klein puppy van 9 weken blijft niet keurig zitten waar je hem neerzet. Zet hem dus vast, want voor je het weet zit hij tussen je pedalen, trekt de stoelhoezen van je stoelen af en probeert je pook te ontwortelen.

Harde geluiden.

Ze zijn als pup bij mij al wat gewend, maar angst is een vreemd iets en een keer flink schrikken bv. door pijn op het moment van een harde knal of net bezig zijn met iets en niet door hebben dat er iets anders gebeurt, kan een fobie opleveren.

Zelf rustig blijven en niet troosten, maar ook niet opeens heel afstandelijk gaan doen tegen de hond, zo van je moet het zelf maar regelen. Zelf ben ik erg knuffelig met m'n honden en als ik laag genoeg zit, hebben we altijd contact. Met oud en nieuw was een van mijn hondjes bang. Aaien zou normaal gesproken een vorm van troosten zijn, maar bij haar zou het juist vreemd zijn als ik zou stoppen met aaien, want ik zat op bed te lezen en zij lag tegen me aan. Ik bleef dus aaien terwijl zij bibberend bij me lag, maar meer aandacht dan dat heb ik haar er niet voor gegeven. Ze is nog steeds bang, maar ze is tenminste niet panisch geworden. Als er wat is, komt ze naar mij en wacht daar tot het probleem opgelost is. Dat lijkt me beter dan dat je goed afgerichte Bobtail schrikt van een kapotte uitlaat, terwijl je net uitstapt bij het trainingsveld, losbreekt, ervandoor gaat en je twee dagen later moet vernemen dat je hond doodgereden is (waar gebeurd).

De deurbel en blaffen.

Veel mensen vinden het normaal dat de hond enorm tekeer gaat als de bel gaat. Ik heb dat zelf nooit zo nodig gevonden, ik hoor die bel toch ook? Sla maar aan voor de geniepige dingen die ik niet hoor.

Om de hond te leren dat de deurbel helemaal niet interessant is, kun je iemand vragen verscheidene keren aan te bellen, zonder dat jij reageert. Het is jouw reactie die de hond leert om ervoor aan te slaan.

Mijn herder heeft in zijn hele leven nooit geblaft voor de bel, mijn terriers zijn lange tijd ook stil geweest, maar door al het puppybezoek is dat nu teniet gedaan. Ze blaffen dat het een lieve lust is. Als de pups het huis uit zijn, ga ik dus weer even oefenen. (Edit 2008: dat is er tot nu toe nog niet van gekomen. LOL)

Blaffen is een gewoonte en het beloont zichzelf. De hond voelt zich prettig als hij blaft. Het is daarom ook moeilijk af te leren. De beste resultaten heb ik tot nu toe geboekt door de hond te leren op bevel te blaffen ('spreek') waarbij ik aangeef wanneer het genoeg is ('stil' of 'shht' met over elkaar schuivende handen). Daardoor kan ik dat gebaar ook gebruiken wanneer ze uit zichzelf blaffen. Blaffen tijdens het spel is goed op te lossen door de hond een speeltje in zijn bek te geven.

Op straat heb ik de honden geleerd als er een stressvolle situatie ontstaat om in hun lijn te bijten bv. wanneer er een kat vlak voor ons oversteekt. Terriers hebben sterk de neiging eerst te bijten en dan te kijken waarom. Als ze in de lijn of een speeltje wat jij meeneemt, bv. een tennisbal aan een touw, bijten, voorkom je ruzie en ze blaffen niet. Erg handig als je zoals ik met meerdere honden loopt, die elkaar anders wel eens in de haren zouden kunnen vliegen. Agressieoverdracht noemt men het bijten in het dichtsbijzijnde slachtoffer wanneer er drift door een verder afgelegen oorzaak ontstaat. Dit komt vaak voor bij jonge onstuimige honden en wordt later minder.

Chippen.

Wanneer de pups bij moeder weg mogen zijn ze negen weken en dan zijn ze

ontwormd

hebben 2 inentingen achter de rug

en het zijn natuurlijk stamboom puppies.

a) Al voor de pups geboren worden, wordt de moeder behandeld met 'Stronghold'. Dit is een anti-vlooien en -wormen middel, verkrijgbaar bij de dierenarts en sommige dierenwinkels. Ik haal ontwormings- en antivlooienmiddelen altijd bij de dierenarts. Het is een soort medicijnen en daar kun je niet voorzichtig genoeg mee zijn. Ook liggen sommige middelen wel erg lang in de winkel, terwijl het verloop hierin bij de dierenarts veel groter is. Het voordeel van Stronghold is dat je het als druppels op de schouderbladen aanbrengt en verder niets hoeft te doen. Het is volkomen veilig voor puppies en wordt er zelfs voor aanbevolen. Indien twee weken voor de datum van werpen aangebracht op de moeder, komen de pups zelfs zonder wormen ter wereld. Twee weken na de geboorte herhaal je het en via de moedermelk blijven ze dan beschermd. Om het zekere voor het onzekere te nemen heb ik mijn pups ook op de traditionele wijze ontwormd, iedere twee weken met een ontwormingspasta van de dierenarts. Stronghold werkt ook tegen hartworm en is dus ideaal als je op vakantie gaat naar het zuiden (hier hebben we gelukkig nog geen hartworm, maar het schijnt wel steeds noordelijker voor te komen). Vraag je dierenarts om details. Stronghold werkt ook tegen vlooien, maar naar mijn ervaring is Frontline net even sterker. Ik gebruik in voor- en naseizoen daarom Stronghold, maar het vlooienhoogseizoen, de maanden augustus en september, gebruik ik Frontline Spot-on (de bekende druppels voor op de schouders). Met deze combinatie houd je je hond vrij van alle mogelijke parasieten zonder steeds als een waanzinnige te moeten sprayen en stofzuigen terwijl je nog steeds met vlooien blijft zitten. Ook teken houdt het tegen, maar die tref je dan in verdwaasde toestand of dood hangend aan je hond aan en moeten wel nog even verwijderd worden. Houd de plek van een tekenbeet in de gaten, teken kunnen ziekte van Lyme overbrengen. Vraag je dierenarts om verdere bijzonderheden. Er zijn inmiddels nog een paar andere middelen uit, zoals Advantix wat ook tegen steekvliegen ed. werkt. Dit kun je ook als alternatief voor Frontline gebruiken, vooral als de vlooien in je omgeving inmiddels immuun zijn geworden voor Frontline. Vraag je dierenarts wat in jouw regio het beste is.

b) pups worden tegenwoordig drie keer ingeënt. Met zes, negen en twaalf weken en vervolgens ieder jaar. Voor exacte gegevens zie het entingsboekje of vraag je dierenarts. Ook in het boek "De Lakeland Terrier" van Cees en Hugo staat een uitgebreide uitleg over hondeziektes en het is een beetje onzin om steeds opnieuw het wiel uit te vinden.

Let wel op de hond niet te overvaccineren! Te snel achter elkaar laten enten is slecht voor nieren en lever en werkt schildklierafwijkingen en huidproblemen in de hand. Dus ná de enting van 12 weken een jaar wachten en niet de pup opnieuw laten enten als hij net één jaar wordt. Volgens de nieuwe normen is de entstof drie jaar werkzaam en niet meer een jaar zoals vroeger. Gebleken is dat een groot deel van de huidproblemen waar tegenwoordig alle rassen last van lijken te hebben komen door overvaccineren Een moderne dierenarts zal daarom de inhoud van de cocktail aanpassen aan wat de hond dat jaar nodig heeft. Maar sommige dierenartsen weigeren met hun tijd mee te gaan en aangezien de kosten van de entstof gering zijn, spuiten zij er lustig op los. Vaccinaties zijn een groot goed. Ik huiver bij de gedachte dat zonder vaccinaties een uitbraak van parvo of een andere besmettelijke ziekte hele populaties uitgeroeid kunnen worden. Maar té is nergens goed. Fruit is gezond, maar na een paar kilo pruimen krijg je toch echt problemen. Zo is het ook met vaccinaties. Alles met mate. Daarnaast komt het heel soms voor dat de hond een allergische reactie heeft op de enting. Soms heel heftig: mijn herder kreeg een half uurtje na de rabiesenting een enorm dikke kop. Zijn ogen leken te verdwijnen in het opgezwollen vlees. Onmiddellijk terug naar de dierenarts die een tegenenting gaf. Ik was er gelukkig op tijd bij. Soms sluipt het erin: de eerste keer is hij er een dagje wat stil van, de volgende keer een paar daagjes, de derde keer wordt hij doodziek.

Houd daarom de pup goed in de gaten. Als hij er een dagje wat stiller van is, is dat geen probleem. Zie je echter dat hij bij de volgende enting zich langer niet goed voelt, dan kan het zijn dat hij een allergische reactie aan het opbouwen is. Vermeld dit altijd aan je dierenarts. Hij kan daarop de dosis aanpassen of bepalen dat jouw hond verder niet meer ingeënt mag worden. Aangezien bijna iedereen zijn hond laat enten is dit gezondheidsrisico maar klein, terwijl de kans op een (dodelijke) allergische reactie groot is. Mocht je op vakantie willen en de hond mee willen nemen, terwijl hij niet meer geënt mag worden, dan kun je de dierenarts vragen om tetering. Hierbij wordt een beetje bloed afgenomen om na te gaan hoeveel antistoffen je hondje nog in zijn lijf heeft. Aan de hand hiervan wordt een rapport opgesteld en meestal kun je dan hond dan toch nog meenemen.

c) Stamboompuppies krijgen een stamboomnaam. Deze moet al heel snel na de geboorte aan de Raad van Beheer doorgegeven worden, dus meestal maak ik de keuze voor de naam. Deze bestaat uit mijn kennelnaam 'The Sounding Burrows' en een naam uit de boeken serie Duncton Wood of een naam die in dezelfde lijn ligt (dat wil zeggen meestal een plantensoort, kruid of type gesteente). Als je op mijn wachtlijst staat voor een pup mag je, zodra de pups geboren zijn, een suggestie doen voor de naam die je wilt gebruiken. Wel een beetje origineel graag! Als de naam al eens gebruikt is of mij te gewoontjes is pas ik deze aan zodat er een mooie stamboomnaam ontstaat, waar de door jou gewenste naam als roepnaam bij past.

Het feit dat puppen tegenwoordig gechipt worden in plaats van getatoueerd, brengt nog een extra voordeel met zich mee. Je kunt de code van de chip laten registreren bij de NDG, waarna je hond altijd snel weer terug te vinden is als het onverhoopt toch eens mocht gebeuren dat hij kwijtraakt.

Ophalen van de pup

Je krijgt bij mij de pup niet voor de acht weken mee, maar onder bepaalde omstandigheden is het soms moeilijk de pup op de beschikte datum op te halen. Het is dan altijd mogelijk - in overleg met mij - te besluiten de pup wat langer bij mij te laten en hem bijvoorbeeld pas een of twee weken later op te halen. Als je bij mij een hondje koopt, wordt dit jouw hond, maar het blijft mijn baby. Ontstaan er later in zijn leven omstandigheden waardoor je de hond niet meer kunt of wilt houden, dan komt hij terug naar mij. Heb je iemand op het oog waarbij je hem dan graag geplaatst ziet, bv. je broer wil hem heel graag hebben, dan is dat natuurlijk mogelijk, maar wel in overleg met mij. Zo vind ik het ook niet meer dan normaal dat ik een verhuiskaartje krijg, wanneer je verhuist etc. Van de andere kant kun je bij problemen altijd contact met me opnemen en ik zal zo goed mogelijk proberen je ter zijde te staan.

Castratie en andere vormen van verminking.

Een ander punt waar ik erg bij betrokken ben, is castratie. Hier ben ik pertinent op tegen.

Het verbaast mij nog steeds dat mensen die zich enorm druk kunnen maken over couperen – wat een relatief kleine ingreep is – castratie de normaalste zaak van de wereld vinden. Alsof dat iets is wat standaard bij de aanschaf van een hond hoort. Castratie is een echte operatie en gebeurt onder verdoving. Laat je niet misleiden: verdoving is nog steeds een gevaarlijk iets en moet niet zonder werkelijke noodzaak worden toegepast. Kennisen van mij hadden een prachtige Beauceron (Franse herder) van 18 maanden. Een pracht reu, deed het goed op de show en had een fantastisch karakter. Ideaal om mee te fokken dus. Maar dan moet hij geröntgend worden op HD. Dit werd gedaan, hij bleek volledig HD-vrije heupen te hebben, maar hij overleed door de narcose.

Castratie wordt vaak toegepast om de "typische reuenkwalen" aan te pakken, zoals teveel snuffelen op straat, oprijden tegen de benen van mensen en tegen andere honden, weglopen om achter de teven aan te gaan en agressie. Al deze zaken kun je voorkomen, dan wel aanpakken door een goede opvoeding en castratie geeft ook nog eens geen garantie dat het zal helpen. Het is net zoiets als de voeten van je kind afhakken, want dan kan hij niet naar feestjes en dan kan hij ook niet aan de drugs raken. Er zijn betere – en minder gruwelijke – manieren om problemen aan te pakken, maar daarvoor moet je wel vroeg beginnen. Een band met je kind en met je hond hebben, werkt beter dan alle dwangmaatregelen.

Al de zogenaamde reuenproblemen zijn natuurlijk gedrag en als je daar niet tegen kunt, neem dan geen reu of neem een hond van een ander ras of nog beter, neem helemaal geen hond. Een levend wezen komt met zijn eigen pakket aan eigenschappen en karaktertrekken en het lijkt me tijd worden dat we die niet altijd proberen te breken, maar eens gaan kijken wat we er allemaal mee kunnen doen.

Naast deze persoonlijke bezwaren zijn er ook dwingende medische redenen om niet tot castratie over te gaan. Castratie is het wegnemen van de voortplantingsorganen en de term wordt daarom voor het onvruchtbaar maken van zowel de teef als de reu gebruikt. Indien castratie te vroeg wordt toegepast kleven hier grote nadelen aan. De vachtkwaliteit gaat enorm achteruit. De botontwikkeling wordt gestoord en de kans op botkanker neemt aanzienlijk toe. Aangezien de botten brozer worden en te lang doorgroeien als de hond nog in de groeifase wordt gecastreerd, neemt de kans op botbreuken en met name op gecompliceerde botbreuken sterk toe.
Meer info staat
hier (naar een artikel van Marjolein Roosendaal).

Als je een hond neemt, neem dan ook je verantwoording en voed hem op. Laat hem niet zonder supervisie rondzwerven. Daarmee voorkom je niet alleen ongewenste nestjes, maar ook knokpartijen met andere honden, het lastigvallen van mensen in parken en op straat, hondepoep op ongewenste plaatsen en inbruik in andermans tuin e.d.

Een aantal dierenartsen promoot castratie als het middel tegen prostaat- en testikelkanker. Inderdaad kan een hond zonder ballen ook geen kanker aan zijn ballen krijgen. Een andere frequente vorm van kanker is botkanker, die meestal in de benen begint. Je overweegt toch ook niet om de benen onder je hond uit te laten halen, zodat hij geen botkanker kan krijgen? Of, zoals iemand laatst tegen me zei, je laat je borsten toch ook niet afzetten uit voorzorg omdat je bang bent voor borstkanker?

Dit soort problemen kunnen alleen aangepakt door zorgvuldig fokken. Pas als je reuen intact oud laat worden, weet je of er zich problemen gaan voordoen. Fok je met een hond van twee of drie jaar en laat je hem daarna castreren, dan weet je niets van zijn genetische aanleg. Je weet niet eens precies hoe zijn karakter nu echt geworden zou zijn, want het duurt wel twee tot drie jaar voor een Lakeland om echt volwassen te worden en voor het karakter om te 'settelen'.

Ik kies daarom graag voor oudere reuen als vader voor mijn pups. Zo was de vader van mijn huidige nestje (dat van 17-05-2002) 9,5 jaar oud op het moment van de dekking. Hij is nog nooit ziek geweest en heeft een fantastisch karakter, terwijl hij als pup vrij fanatiek was. Hij heet niet voor niets Black Devil.

Helemaal fanatiek worden dierenartsen bij reuen met maar een testikel. Dat zou een verhoogd risico geven. Het risico van de verdoving vermelden ze er echter vaak niet bij. Bar Sinister is een van de belangrijkste voorvaderen van de huidige Bullterrier, die echter een showcarrière ontzegd werd omdat hij een monorchide reu was (d.i. hij had maar een bal). Hij is er elf jaar oud mee geworden en stierf uiteindelijk aan een hartaandoening.

Daarmee kom ik op het volgende: wanneer ik pups verkoop kunnen dat hele mooie hondjes zijn die voldoen aan de hoogste showeisen, maar ook dieren zijn die weliswaar prima in orde zijn, maar niet zo buitengewoon mooi dat zij echt een bijdrage aan het ras leveren. Zo'n laatste pup komt bij je als huisdier en niets meer. Let wel, dit zijn geen afdankertjes of slechte exemplaren. Ze zijn met zorg en liefde gefokt en gaan precies dat doen waarvoor de hond ooit bij de mens terecht is gekomen: je beste vriend worden.

Als fokker ben je er echter steeds op uit om het ras zoveel mogelijk aan de standaard te laten voldoen. Tref je in een nest een exemplaar met vele eigenschappen die sterk de standaard benaderen, dan wil je dit uiteraard voor de fok behouden. Voor een reu wil dat zeggen dat hij een aantal keer in zijn leven een bijdrage moet leveren. Dat is in een half uur gebeurd. Ik heb dan de mogelijkheid die reu zelf te houden en dan kan ik ermee fokken en showen, maar soms krijg je in eenzelfde nest meerdere bijzondere pups. Als ik alle dieren die mij goed lijken zelf houd, worden mn. de reuen veroordeeld tot een leven in een bench, want iedere keer als er een teef loops is (en ik heb er meerdere) dan moet hij vastzitten. Ik kies er daarom voor deze dieren gewoon als huishond te plaatsen bij liefhebbende mensen, die er een fantastische hond aan hebben, onder de voorwaarde dat ik de hond later in zijn leven nog voor een aantal dekkingen kan gebruiken (mits hij zich goed genoeg ontwikkelt natuurlijk - het blijft altijd een beetje koffiedik kijken welke pup supermooi wordt en welke gewoon leuk is).

Heb je daar bezwaar tegen dan kun je bij iemand anders naar een pupje kijken of wachten tot ik een ander nest heb met wellicht een exemplaar wat louter als huisdier geplaatst zal worden.

Vind je het wel leuk om je met het fokken bezig te houden, dan staat het je natuurlijk ook vrij om de reu ook voor andere dekkingen beschikbaar te stellen en je kunt ermee gaan showen.

Ik moet toegeven dat de situatie voor een teefje anders ligt. Ook dit is een grote ingreep, maar een ongewenste zwangerschap, zeker van een te grote reu, kan ook vele problemen met zich mee brengen. Dierenartsen zullen wederom claimen dat de kans op allerlei vormen van kanker kleiner is (de kans op melkkliertumoren, baarmoederontsteking en baarmoederkanker neemt volgens vele bronnen aanzienlijk af) en het gedrag van de teef is gedurende haar loopsheid vaak anders dan de rest van de tijd. Als een teefje voor de fok behouden dient te blijven, is dat een zware belasting voor de eigenaar. Die zit met het nest of moet de teef gedurende langere tijd afstaan aan de fokker. Vandaar dat ik teven die ik voor de fok wil behouden, zoveel mogelijk zelf houd. Helaas valt het niet altijd te overzien welke pup uit het nest het geschikste zal zijn. Vandaar dat ik soms ook als mensen een teefje nemen vraag of ze bij gebleken geschiktheid in de toekomst bereid zouden willen zijn om haar in ieder geval één nestje te laten krijgen. Dit is géén verplichting.
Maar de Lakeland is een numeriek klein ras en er zijn maar heel erg weinig fokkers in Nederland. Het is daarom bijzonder fijn als mensen met een geschikt hondje mee willen werken aan de toekomst van het ras. Zodat ook een ander van deze fantastische hondjes kan genieten. Natuurlijk ben ik ten volle bereid de eigenaar aan alle kanten te ondersteuen, zoals bij de keuze van de dekreu, wat er komt kijken bij het werpen en de plaatsing van de pups en wat dies meer zij.

Als je bij mij dus een teefje koopt, bepaal je zelf of je ermee wilt fokken of niet. Indien je er niet mee wilt fokken, beslis je zelf of je haar dan wilt laten steriliseren (eigenlijk heet ook deze ingreep castreren). Doe dit echter niet voor de twee jaar. Zie voor meer informatie over het waarom het artikel waar ik hierboven ook al naar verwees:
http://thesoundingburrows.nl/Castratie.html
Daarnaast loop je altijd het risico van de narcose en in mijn ervaring is de loopsheid echt niet het einde van de wereld.

Funstuff voor wanneer je pupje volwassen is.

Lakelandjes zijn zalige honden om samen iets mee te gaan doen. Ze worden wel de actiefste van alle terriers genoemd en die naam doen ze eer aan. Ze vinden niets leuker dan samen met de baas erop uit. Eenmaal volgroeid kunnen ze enorm veel hebben, maar het mooiste is dat als je eens weinig tijd hebt, hij zich aanpast. Let wel: als je meer gaat doen dan hij gewend is zorg dan voor een goede warming up en bouw de training langzaam op.

Je kunt met ze gaan fietsen. Dit kan vanaf ca. 1 jaar oud. Begin met een warming up door eerst te wandelen met de hond en niet van volkomen rust ineens naar een stevige draf te gaan.
Neem de pup al eerder een paar keer mee naast de fiets, maar blijf zelf lopen.
Houd de hond altijd rechts van de fiets: de veilige kant.

Begin met zo'n 500 meter en bouw dit uit naar langere afstanden. Houd rekening met de voorkeur van je hond. Een van mijn honden gaat iedere dag zo'n zes kilometer mee, de andere twee vinden het na vier kilometer genoeg geweest.

Laat de hond draven, niet galoperen. Draf is de natuurlijke gang van hondachtigen om grote afstanden mee af te leggen. Het zorgt voor spieropbouw, terwijl galop de spieren 'opvreet'.

Een Lakelandje is een klein hondje, dat wil dus zeggen dat je snelheid varieert tussen de 5 en 10 kilometer per uur. Sneller is funest.

Voor de meeste Lakelandjes is de lol van het lopen naar de fiets er snel af als er niets leuks volgt. Ga dus niet met hem met de fiets naar het winkelcentrum, bind hem vast en ga je boodschappen doen. Sowieso vind ik het onbeheerd achterlaten van je hond onverantwoord – hij kan gestolen worden, kinderen kunnen hem plagen, hij kan aangevallen worden door een loslopende hond – maar hij vindt hier ook niets aan. Ga je daarentegen met hem met de fiets naar zijn lievelingspark of naar een vriendin die een heel leuk hondje heeft, waar hij zo graag mee speelt, dan krijgt je lakey de smaak van het fietsen te pakken.

Zorg ook voor een mandje op je fiets, zodat je hem op de gevaarlijke stukken van je route veilig mee kunt nemen en eventueel ook langere tochten kunt maken.


Op de fiets


Naast de fiets


Een kilometerteller is ook handig voor het aantal kilometers, snelheid e.d.

Je kunt er lange wandelingen mee maken. Tegenwoordig bestaan er zelfs kleine rugzakjes zodat de hond zijn eigen water en bal mee kan nemen. Ik houd zelf erg van uitgebreide duinwandelingen, waarbij je de riem aan een soort heupkoord kunt bevestigen om je handen vrij te hebben. Rugtas op (zowel ik als de hond) en we gaan. Zorg wel dat je hond in goede conditie is voor je aan dit soort dingen begint en bouw het op.



Klaar voor vertrek

Behendigheid is een van de favoriete bezigheden van Lakelandjes. De meeste hondeclubs bieden wel een cursus aan. Als je het rustig aanleert, voorkom je dat de hond gaat vliegen (het grootste euvel bij de Lakeland) en kun je zelfs aan wedstrijden meedoen. De paaltjes zijn het moeilijkst aan te leren, de tunnel vinden ze meestal juist erg leuk. Ook hier geldt: niet laten springen, scherpe wendingen vermijden en niet oefenen op de wip voordat de hond volgroeid is (ca. 1 jaar).

Gooien met een balletje: zowel buiten als in huis. Je kunt dit al als pup doen, beter gezegd je moet dit al met je pup doen, anders heb je grote kans dat hij het later nooit meer doet of alleen maar de bal pakt en er dan mee wegloopt.

Wel moet je rekening houden met je pup: gooi de bal in rechte lijnen, geen schijnbewegingen, niet op een harde ondergrond als stoepstenen, maar ook zand is funest. Op vloerbedekking of gras is het beste. Je wilt nu eenmaal blessures voorkomen.

Gooi ook niet met stokken. Deze kunnen in de grond blijven steken en de hond kan zich er op spietsen of ze blijven steken tussen de tanden en veroorzaken verwondingen aan tanden en gehemelte.

Nog een taboe: tennisballen hebben een antislijtlaag om niet te snel te slijten op het gravel. Deze antislijtlaag is harder dan de tanden van je hond: die slijten dan wel! Rubberballetjes met het formaat van een tennisbal zijn beter. Een grote frolicbal is altijd leuk als bezigheidstherapie, maar maakt wel veel herrie op plavuizen e.d.

Alle Lakelandjes die ik ken, houden van water. Zwemmen is een prima bewegingsvorm, zowel in combinatie met een balletje als samen met jou bv. op een luchtbed. Als je veel op het water verkeert met een boot o.i.d. vergeet dan niet ook je hondje een reddingsvest aan te doen. Bijna alle honden kunnen zwemmen, maar stress door bv. overboord slaan bekorten het uithoudingsvermogen van een dier zeer en dan kan hij voor je ogen verdrinken.



divider