Terug
Deze site is voor het laatst bijgewerkt 12-11-2013 ©The Sounding Burrows


Dertien jaar en tien maanden hebben we samen gehad. En in totaal veertien jaar en drie maanden heeft Ashop van het leven mogen genieten. Ze is langer bij me geweest dan welke andere hond ook en toch is ook zij te vroeg gegaan.
Toen ze drie was heeft ze door een aanval van een loslopende hond een goedaardig gezwel ontwikkeld.
Ze had er geen last van, maar het zat op een ongelukkige plek en de dierenarts vond het beter het te laten zitten.
Elf jaar lang is dat goed gegaan, maar plotseling is er een fistel in ontstaan.
Waarschijnlijk door een stukje grint wat erin is geduwd toen zij viel tijdens een wild balspelletje.
Aanvankelijk leek het te genezen en heeft zij nog een hele mooie maand gehad met lekker veel aandacht, extra geknuffel en bij toeval ook nog erg mooi weer. En Ashop kon ongelooflijk genieten van mooi weer.
Maar geheel onverwacht begon de fistel weer op te spelen en heb ik de moeilijke beslissing moeten nemen om haar te laten gaan.

Voor zo'n klein hondje laat ze een wel erg groot gat achter.

Ashop was niet de knuffeligste hond die ik ken (een eigenschap die ze heeft doorgegeven aan haar dochter Henbane), maar wat een geweldige dame!
Altijd gelijkmatig van humeur, altijd goed met alle honden, een geweldige moeder en fantastische surrogaatmoeder en opvoedster. Ook een buitengewoon rolmodel. Haar onbevreesde, laconieke houding was een voorbeeld voor de jonge honden in huis die ik nog heel lang heel erg zal missen.
Ashop had de uitzonderlijke eigenschap nooit bang te zijn. Nou ja, op een ding na - ze had een soort hoogtevrees. Als je haar optilde en wilde dragen begon ze in de lucht te zwemmen.
Heel grappig.
En soms als je haar aaide kwam ze opeens tot leven en hopste onder je handen door, haar ruggetje tegen de hand aanduwend en met volle teugen genietend. Vooral op het laatst kon ze die aandacht goed waarderen.

Maar verder nooit ergens van onder de indruk, nooit ergens moeilijk mee.
En ze was een bijzonder stil hondje. Ze blafte zo goed als nooit. Al was ze de enkele keer dat ze wel blafte er moeilijk van te overtuigen om stil te worden! Haha!
Ze had zo haar eigen ideeŽn over dingen en menig keer heb ik gedacht hoe kun je nou zo dom doen?
Om er later achter te komen dat ze toch gelijk had!
Ze was wel een pechvogel, want als er iets viel, dan viel het op haar.
En ze liep altijd, ALTIJD in de weg. Ging ik dweilen? Dan liep ze voor mijn voeten. Ging ik koken? Dan stond ze voor het keukenkastje. Wilde ik de benches schoonmaken, dan stond ze er met haar neus bovenop.
Geen wonder dus dat als de mop omviel deze pardoes op haar terecht kwam ...
Overigens was ze nooit vervelend naar de mop of dweil of stofzuiger of enz. enz. toe.
Heel veel Lakelandjes jakkeren maar al te graag achter alles aan wat beweegt, maar dat heeft Ashop nooit gedaan.
Ze was altijd erg bedaard, maar wel erg aanwezig!
Ook bij de andere hondjes was ze altijd erg aanwezig - overal altijd midden tussen.
Zelfs toen ze al redelijk op leeftijd was liep of zat ze altijd midden tussen het gewoel.
En als er puppen waren, ongeacht van wie ze waren, ze waren ook van haar.
Klopt ook wel want bijna alle hondjes die ik in huis heb zijn familie van haar: dochter, kleinkind, achterkleinkind.
Zelfs toen ze al veertien was en zich soms toch niet lekker moest voelen met zo'n gat in haar lijf genoot ze van de puppen van Hazle en Malice. Tot op de laatste dag vond ze het prima als Beechen tegen haar aan ging liggen of half op haar ging zitten.
Misschien ook omdat Beechen zo erg op Glee lijkt en Ashop en Glee waren altijd erg close.
Het toeval wil dat Beechen nu als haar plekje de bench van Glee heeft.
En een paar maanden na het overlijden van Ashop kwam een van de puppen van Malice terug, Moose.
Net als Ashop is hij zo'n hondje wat met iedereen overweg kan.
Aanvankelijk had ik hem in de grote bench gezet waar standaard herplaatsers hun plekje hebben, maar Moose besloot zelf anders.
Hij verkaste naar de kleine bench van Ashop (hij is zelf ook echt een klein manneske)en heeft dat tot zijn plekje gemaakt.
Eigenlijk had ik hem willen herplaatsen, maar het liep uiteindelijk anders.
Inmiddels is duidelijk dat Moose blijft - hij gaf het zelf al aan: 'Ik hoor niet in de herplaatsers bench'.
Een waardig opvolger voor de meest constante factor in mijn leven met honden.
Ashop heeft me ongelooflijk veel gegeven.
Niet zozeer knuffels, maar wel haar eeuwige trouw en gezelschap.
En fantastische nakomelingen met een geweldig karakter.
Ik hoop dat er iemand, Moose misschien?, haar voorbeeldfunctie met haar rust en welwillendheid en onbevreesdheid kan overnemen.
Ik mis haar gedreutel voor mijn voeten.
Al gaat moppen nu een stuk vlotter!
Maar ik mis vooral haar kleine figuurtje opgerold op bed of in een donutje naast me of ergens in huis waar een straaltje zonlicht te vinden was.

Als pupje van zes maanden met Tryfan - hij was zo gek op haar!







Ze was al vroeg onderdeel van mijn site. Tryfan vormde mijn logo, Ashop stond op de banners.





In de tuin van mijn moeder met Frogbit en Vondel.



Samen met de oude kliek: Medlar, Glee en een halfje Lily





Als surrogaatmoeder voor pupje Peach.





Zoals altijd overal midden tussen ...





Niet in de beste trim, maar wel een van mijn favoriete foto's.



Weer heerlijk in de weg ...



Met Glee genieten van de zon op 'Ashop's bedje' (dat heet nog steeds zo!)



Of wacht, dat breiden we uit ...



Ook zo typisch Ashop: die dekte ik 's nachts onder,
maar geregeld had ze een ander bedtijd schema dan ik en ging nog eens aan de wandel ...



Best 'butties' met dochter Frogbit.



Tot op het laatst waren haar tanden nog puntgaaf.



Hier was ze al ziek, maar genieten kon ze nog als de beste!



En als de zon verkaste, verkaste ze gewoon lekker mee.





Het is leeg zo zonder haar. En het voelt alsof er een heel tijdperk is afgesloten.
Zonder haar en Glee is er alleen Henbane in mijn roedeltje die Tryfan nog heeft meegemaakt.
Het lijkt een leven geleden.

Dag Ashje. Dag lieve meid. Bedankt voor alles.









divider