Terug
Deze site is voor het laatst bijgewerkt 09-02-2014 ©The Sounding Burrows


In het blog had ik al kort vermeld dat het niet goed ging met mijn kleine Glee. Na een korte opleving bleef het echter niet goed gaan met haar en ik herinnerde me opeens dat ik een volgezogen dikke teek in de achtertuin was tegen gekomen. Was het dat soms? Die dag kwam ook de dierenarts om de puppen te enten, dus ik heb het hem gelijk gevraagd. Het leek hem zeer waarschijnlijk en we zijn dezelfde dag nog begonnen met antibiotica. Maar het was wel al duidelijk dat ze nooit meer helemaal de oude zou worden. Er was functieuitval in haar achterbenen en in het beste geval was mijn springveer Glee, mijn puppeke Glee, die zich met elf jaar nog gedroeg alsof ze 8 of 9 maanden oud was een oude dame.
Maar Glee is een genieter - als ze haar hapje en drankje maar op tijd krijgt en van tijd tot tijd in de zon kan zitten zonnebaden, dan is zij al helemaal gelukkig. Het is die houding die gemaakt heeft dat ik bij haar geboorte zo heb doorgezet om haar in leven te houden.
Want Ashop was kort voor het werpen aangevallen door een Duitse herder en had ruim een week gebloed, waardoor Henbane en vooral Glee belachelijk klein en tenger waren bij de geboorte. Henbane was 125 gram en Glee was maar 93 gram en had al uitdrogingsverschijnselen bij de geboorte, aangezien haar placenta door de aanval was beschadigd.
En hoewel alles tegenzat (ze liep met 2 weken oud al een longontsteking op doordat ze melk in haar neus had gekregen, omdat ze zo klein was en na het drinken min of meer viel als ze de tepel losliet, waardoor de net gedronken melk weer omhoog kwam) hield ze vol en gaf niet op.

Dus nu ze opeens van springlevend en een rennend balletje energie in minder dan een week veranderde in een stramme oude dame, was ik niet bereid gelijk op te geven, aangezien Glee zo graag wilde.
Maar wat begon bij haar achterbenen breidde zich uit.
Ze genoot van de dagelijkse wandeling met Chess. Niet meer zoals de week ervoor naast de fiets, maar nu grotendeels op de fiets. En dan bij een graslandje even snuffelen en wandelen.
Maar wat begon bij haar achterbenen zag ik op een gegeven moment ook in haar rechtervoorbeen. Het werd steeds strammer ...
Al in het weekend dat Cynthia op bezoek was, viel op dat ze grote moeite had met lopen (al ging het beter midden op de dag als ze wat geoefend had en haar spieren weer wat opgewarmd waren) en dat mijn zonnebaadster, mijn Glee, die nooit genoeg kon krijgen van het bakken in de zon, het hondje wat nog lang nadat iedereen al hijgend naar binnen was verdwenen uitgestrekt op de heetste plek bleef liggen, die Glee kon opeens niet meer tegen de warmte.
Maar goed ze had nog duidelijk oplevingen en genoot van even kort in de zon liggen (zolang ik haar op de stoel zette en er weer af haalde) en een lekker bakje eten.
Ik hoopte nog een tijdlang van mijn dametje te kunnen genieten.
Van mijn Glee die in elf jaar niet één nacht niet bij me geslapen heeft.
Die 's nachts altijd naast me lag met een voetje in mijn hand.
Die meer met me vergroeid was dan wie of wat dan ook.
Maar het heeft niet zo mogen zijn.
Na een aantal dagen ging ze toch weer verder achteruit. Het rechtervoorbeen was ontzettend stram. Haar ademhaling was raspend en ze hijgde veel. Maar met een hittegolf is dat op zich niet zo vreemd. Tot ik er achter kwam dat ze 's nachts steeds slechter werd en overdag viel het wel mee.
Wat was dan het verschil? 's Nachts lag ze plat op haar zij naast me op bed. Overdag lag ze als een sfinx rechtop in de bench. Door rechtop te liggen kreeg ze meer lucht. Het was weer weekend. Ik nam me voor maandag gelijk naar de dierenarts te gaan. Dit was echt niet goed.
Eigenlijk met het idee dat hij haar iets moest geven om op te knappen, maar gedurende het weekend werd duidelijk dat ik maandag afscheid zou gaan nemen.
De bedoeling was de situatie te analyseren zodra de antibioticakuur af was, maar ik besloot daar niet op te wachten. Een vriend waarschuwde ook dat ik me van het beloofde herstel door de antibiotica niet te veel voor moest stellen. Dat zou miniem zijn - vooral aangezien ze ruim twee weken lang al ernstig liep te sukkelen voordat we aan de antibiotica waren begonnen.
Zondag ging ze nog verder achteruit. 's Avonds at ze niet. Dus ik vroeg haar of ze geen honger had en hield het bakje voor haar neus. Gretig tastte ze toe. Dat brak mijn hart. Ik had het bakje in de ring in haar bench gezet. Zo'n 10 cm van haar snoet vandaan. En ze had niet de kracht gehad om er naartoe te reiken!
Inmiddels kon ze ook de bench niet meer zelfstandig in of uit - het randje overstappen was te hoog en ze had ook te weinig kracht om van zitstand overeind te komen.
Haar stem was krakerig en vaag. Vanaf de eerste verschijnselen - een kleine drie weken eerder - was duidelijk dat er iets mis was met haar stem. Toen ik voor het eerst met haar naar de dierenarts ging heeft ze zelfs de hele week niet geblaft of welk geluid dan ook gemaakt. Daarna blafte ze weer, toen de metacam en rimadyl haar een eerste opleving gaven, maar haar stem klonk anders dan vroeger. Krakerig en schor.
Dat werd steeds erger en op het eind had ze zo weinig stem, dat ik haar niet eens hoorde als ik met iets anders bezig was.
Ze kon me dus niet eens meer waarschuwen als ze me nodig had!
Maandagochtend tien uur heb ik afscheid van haar genomen.
Mijn lieve kleine Glee.
Ze was altijd zo gezond en levendig dat ik niet eens veel foto's of filmpjes van haar heb. Ze was immers als altijd en dat soort foto's en filmpjes heb ik in overvloed.
Van Henbane en Ashop heb ik laatst nog een filmpje gemaakt omdat ik het zo bijzonder vind dat Ashop met bijna 14 jaar oud nog lekker achter een bal aanrent.
Ik heb er nooit aan gedacht dat Glee dat van de een op de andere dag niet meer zou kunnen.
Dat er geen tijd meer zou zijn om haar te filmen of op de foto te zetten.

Ik mis haar. Ik mis haar vrolijkheid en opgewektheid en haar malle fratsen.
Ik mis hoe ze voor één piepklein stukje frolic wat onder de kast gerold was bereid was de hele kast te ontwortelen.
Ik mis hoe ze na het eten alle benches naliep op vergeten brokjes en ook dan bereid was dwars door een bench of kast heen te krabben om zo'n laatste brokje te pakken te krijgen.
Ik mis hoe ze Scott probeerde uit te dagen tot een spelletje en altijd nul op rekest kreeg.
Ik mis haar stem, die ik altijd herkende.
Hoe ze met een korte felle blaf me ertoe over probeerde te halen de slaapkamer open te doen, zodat ze naar bed kon.
Of mij vertelde dat het tijd was om voerbakjes te gaan vullen.
En haar enthousiasme bij het uitgaan en hoe ze de eerste 100 meter naast de fiets helemaal zot werd.
Hoe ze in een sprong helemaal omgedraaid kon staan en hoe haar staart rondjes draaide bij het kwispelen in plaats van keurig van kant naar kant te gaan. Glee met haar helicopterstaart. Glee die kwispelde met haar hele lijf.
En haar guitige oren, die nooit conform standaard stonden.
En het wratje onder haar oor, waar ik altijd op moest letten bij het trimmen en later scheren.
Glee, waarvoor ik me naar huis haastte van mijn werk, omdat ik haar niet kon missen.
Mijn lieve, lieve Glee.
Zo gek op kinderen en puppies. Nooit in haar leven tegen iets of iemand lelijk of agressief geweest.
Glee, de grote genieter.
Ik heb zoveel van je geleerd, mijn kleine Glee. Over loslaten om vast te kunnen houden. Over gewoon houden van omdat het leuk is. Over gezellig met elkaar in het gras zitten en rollen van plezier. Zomaar. Gewoon omdat het leuk is.

Ik mis je.
En ik niet alleen. Vooral Ashop en Henbane zijn aangedaan.
Dus we wandelen extra en knuffelen extra.
Want naast jou verliezen is maar één ding nog erger:
Nog iemand verliezen!
Ik hoop echt dat mijn oude ploegje nog een lange tijd meegaat.
En het spijt me dat ik jou dat niet meer kon bieden, Glee.
Ik heb afscheid van je genomen, omdat dat het enige was wat ik je nog kon bieden.
Het enige was wat ik nog voor je kon doen.
Maar ik mis je.

Vaarwel lieve Glee.




Zonaanbidster Glee in betere tijden met Ashop



... en met Hazle



Afgelopen april. Genieten van de eerste zonnestralen met Ashop en Lily.



Glee linksonderaan.



Deze zijn van een jaar geleden, maar zo was ze drie weken geleden ook nog!





Een van de allerlaatste foto's, een uurtje voor we definitief afscheid hebben genomen.



Voor wie graag weten wil wat nu de oorzaak was:
Ik heb haar niet laten onderzoeken. Wel ben ik er zelf zeker van dat de teek de oorzaak was.
Aanvankelijk dacht ik aan ziekte van Lyme, maar door haar stijfheid en gedeeltelijke verlammingsverschijnselen lijkt het meer op tekenverlamming.
Tick Paralysis. Haar symptomen kwamen tot bijna op de letter overeen met het lijstje met symptomen wat daar genoemd wordt. Alleen ging de verlamming door terwijl de teek al weg was (en geloof ik me ik heb iedere milimeter van haar lijfje onderzocht om na te gaan of er misschien nog een verstopt zat).
En was haar ademhaling te ver aangetast.
Haar laatste nacht heb ik verschillende malen gedacht dat we de dierenarts niet eens zouden halen, maar dat ze al uit zichzelf zou gaan. En dat was al met antibiotica.
Ze had geen last van uitdroging en at en dronk normaal. Wel had ze enorme speekselvorming in de eerste week.
Dat was weer overgegaan en ik heb er destijds niets van gedacht.
Bij de dierenarts kwam ook nog naar voren dat haar pupillen nauwelijks meer reageerden.

Ik krijg er Glee niet mee terug, maar voor iedereen die dit leest:
Let echt heel goed op. Vermijd teken zoveel mogelijk en controleer je hond na iedere wandeling (en jezelf ook!). Als je hond na een tekenbeet twee of drie dagen later afwijkend gedrag vertoont of onzeker op zijn benen staat, ga dan onmiddellijk naar de dierenarts.
Indien vlot toegepast kan dat het leven van je hond redden.
Hoe langer je wacht, des te groter de kans op blijvende schade.
En dit wens je niemand toe.







divider