Terug
Deze site is voor het laatst bijgewerkt 24-08-2015 ©The Sounding Burrows


De in memoriam die me het moeilijkst valt tot nu toe.
Wat kan ik zeggen dat mijn Henbane recht doet? Dat ook maar een glimp biedt in wat zij voor mij betekende?
Mijn allereerste eigengefokte teefje. Een klein spichterig meiske, levend tegen alle verwachtingen in (haar moeder was 2 weken daarvoor aangevallen door een hond en had een week gebloed), net als haar uren jongere zusje Glee, want Ashop hield de boel op, zodra ik mijn moeder had laten komen. Pas toen die weer vertrok lag daar in no time pupje nummer twee.
Meer puppen waren er niet, hoewel de echo vijf pups had aangegeven - zoveel schade had de aanval gedaan!

Henbane was mijn eerste echt mooie Lakeland. Goh wat had ik graag puppen van haar gewild. Het lot besliste anders, zowel voor haar als voor Glee. Ik vermoed dat de slechte start daar debet aan was.
Maar dat deed verder niets aan hun waarde voor mij af - mijn geweldige meiden. Een blauw, de ander zwart.
Onafscheidelijk waren ze de eerste anderhalf jaar. Daarna waren ze het af en toe grondig oneens met elkaar.
Om op hun oude dag toch weer sterk naar elkaar te trekken. Henbane treurde diep om het verlies van Glee.


Henbane & Glee


Beide zulke geweldige honden en beide zo totaal verschillend.
Glee was de enorme knuffel, wilde altijd op schoot zitten, altijd geknuffeld worden. Bane had ik beter Mimosa kunnen noemen grapte ik geregeld.
Een echt kruidje roer me niet. Des te bijzonderder waren de momenten dat ze wel wilde knuffelen of me haar liet aanhalen. Maar voor wie denkt dat een hond die niet geaaid wil worden minder band met je heeft - absoluut niet. Ik kan me geen persoonlijkere, betere vriend voorstellen dan Henbane voor mij was.
Glee hield van kletspraatjes maken tijdens de wandeling. Gezellig hondjes en mensen ontmoeten en een beetje rondsnuffelen.
Henbane was perpetuum mobile. Stilstaan was niet aan haar besteed. Ze was pas echt gelukkig als we er met de fiets op uit gingen. Ik heb meer kilometers met haar gemaakt dan met welke andere hond ook, inclusief Plato.

Door de slechte start (en omdat ik onervaren was in de opvoeding) had Henbane letterlijk iedere streek die Lakelandjes standaard hebben.
Van de obsessie met water - springen naar gieters, sopwater, het water checken in de toilet wanneer er werd doorgetrokken, het liefst met natte voeten omdat ze nooit water kon drinken uit de drinkbak zonder er minstens één voet in te zetten enz. - tot rare streken in de zindelijkheid, een onvermoeibaar apporteur, waarbij ze met liefde en plezier in de stromende regen achter de bal aanging, maar het wel vertikte om bij de minste miezer buiten te gaan plassen natuurlijk ...
Een jakkeraar bij stress waarbij de de tralies van de bench natlikte en indien vrij rondjes bleef rennen en maar hijgen.
Want stress had ze, omdat ik in de eerste 16 weken van haar leven veel te weinig prikkels heb meegegeven.
Omdat de pups zo verschrikkelijk klein waren bij de geboorte, mn. Glee, ben ik dag en nacht bij hun gebleven, hield ik het licht aan en fluisterden we in een doodstille omgeving, want we waren bang Ashop te verstoren bij de zorg van haar pupjes.
Zo zonde. Want wat je in die periode fout doet, dat valt bijna niet meer recht te trekken.
Dus was Henbane bang voor harde geluiden en ja daar viel ook regen onder, zelfs een klein buitje ...
Dus grote paniek wanneer het oud en nieuw was of wanneer er een onweersbui voorbij trok.

Het gekke is dat buiten die angst om en haar angst in het donker (overwonnen tegen de tijd dat ze vier jaar was - ik zeg al dat ik meer van haar heb geleerd dan van welke hond ook. Vooral in het omdenken en in wanneer je in kunt/moet doorzetten en wanneer je moet meeegeven aan het karakter van de hond) ik Henbane niet anders kan omschrijven dan geweldig zelfzeker.
Ze was nooit onzeker, maar altijd doelbewust en vol zelfvertrouwen.
Zij is een van de weinig van mijn hondjes die nooit door een hond op straat is aangevallen.
Ze was iets groter dan Glee en Ashop, maar ze valt toch met geen ander woord te omschrijven dan als een klein hondje.
Maar alle honden op straat en zo hadden respect voor haar.
Niet bang voor haar, maar ze lieten haar of met rust of waren vriendelijk tegen haar.

Ze had een geweldig overwicht.
Larousse, 10 weken ouder en een grove sterke reu, was vanaf het begin gek op haar en had een hemelsbreed respect voor haar.
Zelfs als ze het eens oneens waren kwam het nooit verder dan een vervaarlijk gromconcert (wat mij de stuipen op het lijf joeg) waarbij Henbane steevast als winnaar uit de strijd kwam. Meestal ging dat om een verdwaald brokje wat ergens onder een kast of onder het bed verdwenen was.


Henbane & Larousse - hij was verliefd op haar vanaf de eerste dag



In mijn eigen groepje werd het helaas wel soms mot, al is het aantal keren op één hand te tellen en maar puur en alleen als Bane ergens bang voor was of van schrok en zich dus 'raar' ging gedragen. Aangezien ze zelf nooit neiging had tot vechten, was dat zeer verwarrend voor haar en ze begreep niet wat er gebeurde. Dat nam niet weg dat ze zoals een echte terrier betaamt nooit zou opgeven of zich overgeven.
Gelukkig waren dat soort ervaringen zeer zeldzaam.
Wel kon ze, net als haar moeder Ashop, soms rare dingen oplopen.
Voornamelijk omdat ze altijd met haar neus overal bovenop zat.
Zo heeft haar zus Glee een keer per ongeluk! een flink stuk uit haar oor gebeten toenze nog heel jong waren.
Pff wat een bloedbad! En dat stukje komt natuurlijk nooit meer terug, dus dat bleef altijd een punt om heel voorzichtig te trimmen (liefst paar haren over het gat laten staan, zodat het niet opviel, kunstwerk al zeg ik het zelf, haha!).

Ze had een sterkte neiging om te zorgen.
Zorgen voor Glee, zorgen voor Tryfan en vooral zorgen voor mij.
Zoals mijn oma's Airedale Percy, toen mijn oma een verbrand been had, ingreep, zo greep ook Henbane in toen ik een keer een lelijke wond op mijn pols had die niet wilde genezen. En wat antibiotica en de arts niet voor elkaar kregen, lukte haar wel. De wond ging dicht en genas zo netjes dat ik zelfs nauwelijks littekens overhield.
's Nachts wilde ze per sé tegen me aan liggen. Ongebruikelijk voor zo'n kruidje roer me niet, maar ik heb last van chronische pijn. Zij wrong zich op mijn handen en tegen mijn gezicht. Alsof ze wist wat ze moest doen.
Weg chronische aangezichtspijn en de pijn in mijn handen is ook veel minder geworden.
Helaas kostte het haar veel. Heel erg veel. Tegen de tijd dat ze vier jaar was, was ze oud en vermoeid.
Daarop heb ik het roer omgegooid. De andere hondjes hebben niet van nature de neiging om voor me te willen zorgen, maar Lakelandjes liggen maar wat graag bij je. Dus heb ik de anderen geleerd hoe ze bij me moeten liggen en heb ik Henbane vanaf toen niet meer bij me laten slapen.
Een moeilijke beslissing in het begin, maar het bleek een gouden greep! Binnen een paar maanden knapte ze zienderogen op en werd weer een jeugdig, ontspannen en vrolijk hondje, zoals haar zusje Glee.

Traditiegetrouw was ook Henbane stapelgek op puppen en nam alle hondje hondjes hier in huis onder haar vleugels.


Henbane & Chess

Ook Chess werd een pupje van Henbane. Maar wellicht lijken die twee te veel op elkaar? Gaandeweg sloeg de liefde van Chess om in een felle haat jegens Henbane. Iets wat Bane nooit heeft begrepen en ondanks de houding van Chess bleef Bane tot op het laatst lief voor haar.
Chess heeft een vele malen betere start gehad dan Henbane, maar ook zij mist het vermogen om te gaan met bepaalde stressfactoren. Henbane leek dat te herkennen en het haar te vergeven. Wellicht een les voor ons allemaal.


Juni 2007, vijf jaar oud.


Met jongere halfzus Lily. Altijd een geweldig team.


Ons vaste plekje op de Dreef. Heerlijk balletje gooien.


Wellicht mijn meest favoriete foto aller tijden. Omdat dit de blik is die ik zo goed van haar ken.
De blik die ik zo weinig op de foto heb, maar zo vaak heb gezien. De blik van vertrouwen.
En omdat ze die dag zo geweldig gelukkig was met de nieuwe wubba!


Twaalf jaar oud en inmiddels geschoren ipv geplukt. Samen met Moose van bijna 1 jaar.


Nog even terug naar 2007. Op het gras van de Dreef.




Ik mis je, mijn roadrunner, mijn benenwagen.
Ik heb nooit kunnen filmen hoe geweldig jij kon rennen naast de fiets.
Je benen een waas van haar en menigeen noemde je mijn roadrunner. Miep miep ...

Wellicht komt dit er nog het dichtste bij ...









divider